در میان زال دستان و آن سروِ سیمین‌بر کابلستان، زنی خردمند و شیرین‌سخن وساطت می‌کرد و پیام‌های عاشقانه را میان دو دلداده رد و بدل می‌نمود. زال فرستاده‌اش را که با پاسخ مثبت و فرخندهٔ سام از زرنگ بازگشته بود، نزد خویش خواند و شادمانی خود را با او در میان گذاشت. زال به او گفت: «نزد رودابه برو و بگو که سخن چون به غایت تنگی و سختی رسد، گشایش آن نزدیک خواهد بود. سام پس از گفت‌وگوهای فراوان سرانجام هم‌داستان شده و پیمان ما را پذیرفته است.» فرستاده چون باد پیش رودابه آمد و این مژدهٔ جانبخش را به او رسانید. پری‌روی کابل از شادی بر او سیم و درم افشاند، او را بر کرسی زرین نشاند و سربندی گران‌بها آراسته به یاقوت و گوهر به همراه جفتی انگشتری چون ستارهٔ مشتری پاداش داد تا برای زال ببرد.
اما هنگامی که زن فرستاده از حجرهٔ رودابه به صحن ایوان درآمد، سیندخت ناگهان او را دید. زن از بیم بدگمانی بانوی کاخ، رنگش چون سندروس زرد شد و زمین را بوسه داد. سیندخت که از رفت‌وآمدهای پنهانی او بدگمان شده بود، بانگ برآورد و او را بازجویی کرد. زن به دروغ ادعا کرد که جوهرفروشی است که برای رودابه زیور آورده، اما سیندخت که سخن او را کژ می‌دید، خشمگین شد، به جست‌وجوی آستین و جامهٔ او پرداخت و هدایای گران‌بهای زال و رودابه را یافت. سیندخت زن را با خواری بر زمین کشید و در کاخ را بر خویشتن بست.
سیندخت آشفته و نگران، سیلی بر رخسار خویش می‌زد و اشک می‌ریخت. رودابه را پیش فراخواند و او را سرزنش کرد که: «ای ماه سرافراز، چرا از سر ناز، چاه را بر تخت شاهی ترجیح دادی؟ چه نیکی بود که از تو دریغ داشتم؟ این زن از پیش چه کسی می‌آید و این افسر و انگشتری شاهوار از آنِ کیست؟ آیا می‌خواهی نام و تبار ما را بر باد دهی؟» رودابه شرمسار و گریان سر به زیر انداخت، اما پرده از راز مهر خویش برداشت و گفت: «مادر، عشق زال جان مرا شکار کرده است. ما با یکدیگر پیمان بسته‌ایم و این زن پیام‌آور ماست. سام نیز با این پیوند موافقت کرده است.» سیندخت از شنیدن این سخن، از سویی شیفتهٔ بزرگی و گوهر پاک زال شد، اما از سوی دیگر از خشم منوچهرشاه و نابودی دودمانشان به لرزه درآمد؛ زیرا می‌دانست شاه ایران هرگز پیوند تبار ضحاک با پهلوانان ایران را نخواهد پذیرفت. سیندخت زن فرستاده را آزاد کرد و خود از شدت غم و اندیشه، دلتنگ و گریان به بستر افتاد.