روز هنگام پگاه، مهراب کابلی از بارگاه خویش بازآمد و قدم به شبستان و بستان دل‌انگیز خود نهاد. در آن سرای پرطراوت، دو خورشید درخشان تجلی داشتند: سیندخت، بانوی خردمند کابل، و دخترش رودابه، آن ماهروی بی‌همتا. سرتاسر سرای چون باغ بهاری آراسته بود و بوی خوش عود و عبیر و نگارهای پررنگ و نگار فضای ایوان را آکنده می‌ساخت. مهراب چون چشم بر قامت بلند و رخسار افسونگر رودابه افکند، از زیبایی نادره او حیران ماند و بی‌اختیار نام دادار پاک، یزدان بخشاینده را بر زبان آورد؛ زیرا در برابر خود سروی سیمین دید که ماهی تابناک بر سر داشت و تاج گیسوان معطرش چون کلاهی از عنبر بر تارکش نشسته بود، جامه دیبا بر تن و گوهرها بر سینه، همانند بهشتی آراسته از خواستنی‌های گیتی.
در این هنگام سیندختِ هوشمند، با لبانی لعل‌گون و سخنانی دلنشین، به پیشباز مهراب آمد و حال او را جویا شد و دعا کرد که دست بدی و گزند روزگار همواره از او کوتاه باشد. سپس پرسید: «امروز آن پورِ سپیدموی سام نریمان را چگونه یافتی؟ آیا این پهلوانِ پیرسر شایسته تخت و اورنگ شهریاری است یا شایسته کنام مرغان و ددان؟ آیا در وجود او خوی مردمی و آیین نامداران و پاکان یافت می‌شود؟»
مهراب رو به سیندخت کرد و با شگفت‌زدگی و تحسین پاسخ داد: «ای سرو سیمین‌بر و ای ماهروی من! بدان که در سراسر جهانِ پهلوانی، هیچ یلی را یارای آن نیست که پای بر جای پای زال زر بگذارد. بر دیواره‌های ایوان نگارین و بر زین اسب در میدان نبرد، سواری چون او دیده نشده است. او دلی چون شیر ژیان دارد و نیرویی چون پیل دماوند؛ گشاده‌دستی و بخشش دو دستش بسان خروش رود نیل است. چون بر اورنگ و گاه بنشیند، گوهر افشان و بخشنده است و چون در عرصه رزم درآید، سر افشان و دلاور است. با آنکه رخسارش تازگی ارغوان را شرمنده می‌سازد و جوان‌سال است، بخت او بیدار و همواره جوان است. در دادخواهی و کینه‌جویی همچون نهنگِ بلا برمی‌آشوبد و بر زین باره، اژدهایی تیزچنگ و بی‌امان است؛ گرد میدان جنگ را به خون دشمنان می‌آغشت و خنجر درخشانش آتش می‌بارد. تنها عیبی که مردم عیب‌جو بر او می‌گیرند، سپیدی موهای اوست؛ اما به راستی این سپیدی مو چندان بر چهره و قامت او برازنده و زیباست که گویی افسونی است برای ربودن و فریفتن دل‌ها!»
چون رودابه این توصیف‌های آتشین را از زبان پدر درباره پهلوان زرین‌کمر شنید، چهره‌اش از شرم و شور چون گلنار برافروخته گشت. در یک لحظه، صاعقه عشق زال بر جانش افتاد و دلش از مهر آن پهلوان نادیده پرآتش شد. آرام، خواب و خوراک از وجودش رخت بربست و آرزو و اشتیاق جای خرد و شکیبایی او را گرفت؛ چنان که رای، رفتار و خوی او به‌کلی دگرگون گشت و طوفان عشق، سراپای وجودش را فراگرفت.