چون نامه سام نریمان به دست شاهنشاه ایران رسید، منوچهر پادشاه پیشدادی، قلم مهر بر کاغذ روان ساخت و پاسخی سرشار از ستایش و واژگان فرخنده بنگاشت. شاه ایران، سام را پهلوانی بی‌همتا نامید که گردون گردان در رزم و بزم و خرد و جمال، همتایی برای او ندیده است؛ سپهسالاری پیروزمند که شجاعتش همسان شیر شرزه است. منوچهر به سام اطمینان داد که تمام خواسته‌ها و تمنای دل او و فرزندش زال برآورده گردیده و از شیری بی‌باک چون سام، فرزندی جز شیر جنگاور بزاید. پس آنگاه شاهنشاه، زال زر را با خلعتی گران‌بها و شاهوار، تاجی زرین، طوق و بازوبند شهریاری و تختی مرصع از عاج آراست و او را با دلی شادمان و دعای خیر، روانه زابلستان کرد.
زال پهلوان که از شادمانی سر از پا نمی‌شناخت، پیکی بادپا به سوی پدرش سام گسیل داشت تا مژده پیروزی و خلعت‌های خسروانی را به او برساند. سام نریمان از شنیدن این خبر، چنان از خود بی‌خود گشت که پیریِ چندین‌ساله از تنش بیرون رفت و جوانیِ نویافته را در رگ‌های خویش احساس نمود. وی بی‌درنگ سواری شتابان به کابل فرستاد تا مهراب کابلی را از مهربانی شاهنشاه و خرسندی مهان آگه‌سازد و نوید دهد که به‌زودی خود و زال برای برپایی آیین پیوند به کابل خواهند آمد.
با رسیدن این پیام شادی‌بخش به کابل، مهراب‌شاه چنان وجد و شادمانی یافت که گویی جانی تازه در پیکرش دمیده شد. وی رامشگران را از سراسر دیار فراخواند و آنگاه بانوی خردمندش سیندخت را پیش طلبید. مهراب با کلامی لبریز از قدردانی، سیندخت را ستود که با تدبیر نیکی که از نخست اندیشید، تیرگی‌ها را زدود و شاخه‌ای ماندگار بر درخت شهریاری بنشاند. او تمام گنج‌ها، خواسته‌ها و تخت عاج سرای خویش را در اختیار سیندخت گذاشت تا همه‌چیز را آماده سازد.
سیندخت با دلی پرامید نزد دخترش رودابه آمد و بشارت داد که روزگار رنج سپری شده و یار شایسته‌ات با تایید و خلعت شاهی در راه است. رودابه نیز از سر سپاس، بر آستان مادر سر فرود آورد و او را ستود. پس از آن، سیندخت بستر کاخ شاهی را همچون بهشت برین بیاراست؛ ایوان‌ها با گلاب و می و مشک و عنبر معطر گشت و فرشی بافته از زر و گوهر و مرواریدهای آبدار بر زمین گسترده شد. تختی گران‌سنگ از یاقوت و عاج با نقش‌های شگفت‌انگیز در میان سرای نهاده آمد و جامه‌های فاخر از پارس و اهواز و ری مهیا گردید. رودابه را چون نگاری دلفریب در میان رنگ و بوی بهار آراستند؛ بر پشت فیلان رامشگرانی با افسرهای زرین نشستند و سراسر شهر کابلستان پر از بانگ رود و آوای شادی گشت تا با نثار مشک و زر، پذیرای زال سپیدموی باشند.