چون کارِ رفتن سامان یافت، سیندختِ دانا و گرانمایه، کلاهِ رزم بر سر نهاد و بر باره‌ای بادپا نشست. همچون پهلوانی دلاور، راهِ زابلستان در پیش گرفت و بی‌آنکه آوازه درافکند یا نامِ خویش آشکار سازد، بر آستانِ سپاهِ سامِ نریمان فرود آمد. کارآگاهانِ درگاه را پیام داد که فرستاده‌ای از کابلستان با پیغامی از مهراب به نزد جهان‌پهلوان آمده است. پرده‌دار پیام را به سام رساند و بار یافتنِ فرستاده را اعلام کرد.
سیندخت از اسب فرود آمد و با وقار و هیبتی شایسته پیش خرامید؛ زمین را بوسه داد و بر شاهنشاه و جهان‌پهلوان آفرین خواند. سپس رده‌ای طولانی از غلامان، اسبان تازی، پیلان گردن‌کش و گنجینه‌های آراسته به زر و گوهر که کیلومترها امتداد داشت، پیش چشم سام بگسترد. جهان‌پهلوان از دیدن آن همه شکوه و شکوهِ کارِ زنی فرستاده، اندوهگین و حیران بر جای نشست. در اندیشه فرو رفت که پذیرفتن این پیشکش‌ها منوچهر شاه را خشمگین می‌سازد و بازگرداندنش زال را چون سیمرغ خشمگین و بی‌قرار خواهد کرد. پس دستور داد هدایا را به گنجور دستان سپارند و نام کابل بر آن نهند.
سیندخت که پذیرفته‌شدنِ هدیه‌ها را نشانهٔ نیکی دید، دلیرانه پیش آمد. سه ماهروی کنیز جام‌های زرین به دست داشتند و گوهرهای تابناک بر پای سام افشاندند. چون خانه از بیگانگان خالی گشت، سیندخت زبان به رازونیاز گشود و سام را به دادگری و ترس از یزدانِ پاک فراخواند: «اگر مهراب گناهکار است، مردم بی‌گناه کابل را چه باک؟ چرا شهری آباد باید به دست گرز تو خاکستر شود؟»
سام که از هوش و دلیری او شگفت‌زده شده بود، پرسید: «راست بگو، تو کیستی؟ مهراب را چه نیستی و آن دختِ ماهروی کابل که دل از زال ربوده است چگونه زنی است؟» سیندخت نخست پیمانی استوار و سوگندی سخت از سام گرفت که جانِ او و خویشانش در امان ماند. چون سام دست او را گرفت و سوگند یاد کرد، سیندخت رازِ خویش بگشاد: «من سیندختم، همسر مهراب و مادرِ رودابه؛ همان بانویی که زال زر جانش در گروِ مهرِ اوست!»
او افزود که اگر دودمان نژاد از ضحاک دارند، دل‌هایشان پاک و بندگانِ یزدانند و هر شبانه روز برای سلامتِ سام و منوچهر شاه دعا می‌خوانند. سامِ نریمان، چون فرزنگی و زیباییِ سیندخت را دید و خردِ والای او را شنید، خشنود شد و پیمان بست که نه تنها کابل از آتشِ جنگ در امان ماند، بلکه زال را به کام دل رسانده و رودابه را به همسری او درآورد. سام گفت که نامه‌ای سوزناک به منوچهرشاه نگاشته و زال نیز شتابان به درگاهِ کیانی رفته تا موافقت شاه را بخواهد.
سیندخت با دلی شاد و پرامید پیکِ تیزرویی به کابل فرستاد تا مهراب را از نوید صلح و شادی آگاه سازد. بامدادِ روز بعد، سام جامه و خلعت‌های شاهوار بر سیندخت پوشاند، تمامِ املاک و دارایی‌های کابل را به او بخشید و با فرستادن دوصد سوارِ زبده، او را با احترام و پیروزی به کابل بازگرداند؛ بدین‌سان، خردِ یک زن، سایهٔ تیرهٔ جنگ را از کابلستان زدود و راه را برای پیوندِ جاویدانِ زال و رودابه هموار ساخت.