شاه منوچهر فرمان داد تا فرزانگان، دانایان و اخترشناسان در پیشگاه تخت کیانی گرد هم آیند و راز گردش چرخ گردان را درباره پیوند زال و رودابه بکاوند. ستاره‌شناسان سه روز تمام رنج گران بر خویش هموار ساختند و با در دست داشتن زیج‌های رومی به کاوش در حرکات ستارگان پرداختند. در روز چهارم، زبان به شادمانی در پیشگاه شهریار گشودند و راز سپهر را بازگفتند: از پیوند دختر مهراب و فرزند سام، جویی از آب روشن روان خواهد شد و پهلوانی والا تبار و پرمنش به جهان خواهد آمد؛ دلیری که زندگانی بس دراز خواهد داشت، دارنده زور، فرّه ایزدی، شاخ و یال و شکوهی بی‌مانند خواهد بود. هیچ همتایی در رزم و بزم برای او نخواهد بود؛ چون اسبش سم به آب زند، زهره دشمنان آب شود و عقاب را یارای گذشتن از بالای کلاه‌خود او نخواهد بود. او پهلوانی است بلندبالا و فرهمند که شیران را به خم کمند می‌گیرد، تیغش آسمان را به گریه می‌آورد، و یاور دلاوران و پشتیبان تاج‌وتخت ایران خواهد بود.