چون آگاهی به شهریار ایران، منوچهر شاه، رسید که زالِ سپیدموی، فرزند سام سوار، از راه دراز فراز آمده است، سرکشان و بزرگان درگاه به پیشواز او شتافتند. چون زال به نزدیکی بارگاه همایونی رسید، بزرگان راه را به سویش گشودند تا به حضور شاه بار یابد. زال پیش رفت، روی بر خاک نهاد و زمین را ببوسید و آفرین‌های والای خویش را بر شهریار نثار کرد. منوچهر شاه که دلی مهربان و آزرم‌جوی داشت، چون دیداری از آن پهلوان جوان کرد، مهر زال در جانش نشست. بفرمود تا خاک راه از سیمای او بسترند و بر پیکرش مشک‌بو بپاشند.
آن‌گاه شاه زال را بر نزدیکی تخت خویش فراخواند و احوال او را از راه دور و سختی‌های باد و گرد بیابان بازپرسید. زال در پاسخ گفت که به فرّ کیانی و شکوه پادشاه، تمامی رنج‌های راه به رامش و آسایش بدل گشته است. سپس نامهٔ پردرد سام نریمان را به دست منوچهر داد. پادشاه نامه را برخواند، لبخند بر لب آورد و شادمان شد، هرچند اندیشه‌ای سنگین بر دلش سایه افکند. پس رو به زال کرد و گفت: «اگرچه این خواسته اندوهی دیرین و دغدغه‌ای بزرگ بر دل من می‌افزاید، اما به پاس این نامهٔ دلپذیر که سام پیر با درد دل نگاشته است، کین و اندیشهٔ بیش و کم را کنار می‌گذارم و کام تو را برمی‌آورم. اندکی در این بارگاه به شادی بپای تا من در کار تو رای‌زنی و تدبیر کنم.»
آن‌گاه به فرمان شهریار بزم شاهانه برپا شد، خوالیگران خوان زرین گسترده ساختند و منوچهر شاه در کنار زال زر و بزرگان بر سر خوان نشست. چون از خوردن طعام بپرداختند، به جایگاه می رفتند و جام‌های گران به گردش درآمد. با فرا رسیدن شب، پهلوان جوان و نامور، سوار بر اسب زرین‌ستام خویش، به خوابگاه بازگشت و شب را با اندیشه‌های دراز و گفتارهای درون به بامداد آورد. با دمیدن سپیده، زال بار دیگر با کمری استوار و بسته بر آستان منوچهر پیروزگر حاضر آمد، و شاه جهان او را آشکارا آفرین گفت و در نهان نیز ستایش و تمجیدش نمود.