مهراب، حاکم کابل، شادمان و خرسند از دیدار زال زر به کاخ خویش بازآمد و نام آن پهلوان سپیدموی را بر زبان داشت. اما هنگامی که بر بالین سیندخت وارد شد، بانو را با چهره‌ای پژمرده و دلی پریشان یافت. چون علت را جویا شد، سیندخت دفتری از اندوه‌های گران گشود؛ از بی‌ثباتی جهان سخن گفت و اینکه چگونه همگی ناز و نعمت، کاخ‌های رفیع، اسبان تازی و سرانجام زندگانی خویش را باید واگذاریم و تنگی تابوت را به آغوش کشیم. سپس سیندخت راز مکتوم را آشکار ساخت و گفت که چگونه سروناز کابلستان، رودابه، دل به پورِ سام سپرده و خویشتن را در کمند عشق زال افکنده است.
با شنیدن این سخن، آتش خشم در نهاد مهراب زبانه کشید. رنگش چون لاجورد تیره شد، لرزه بر اندامش افتاد و شمشیر تیز از غلاف برکشید و خروشان بانگ برداشت که هم‌اکنون زمین کابل را به خون رودابه رنگین خواهد کرد؛ چرا که بیم آن داشت با خشم منوچهر شاه و سام نریمان، دود از دمان کابل برآید و دودمانشان به باد فنا رود. سیندخت خود را بر دست و پای شوهر افکند و با تدبیر و زاری، او را سوگند داد که هیچ آسیب و بدی به رودابه نرساند.
چون مهراب سوگند خورد، سیندخت به نزد رودابه شتافت و او را بشارت داد که خشم پلنگ رام گشته است. رودابه، خرامان و درخشان چون خورشید خاور، آراسته به زر و یاقوت به پیشگاه پدر درآمد. مهراب با دیدن زیبایی خیره‌کننده دخترش، شگفت‌زده گشت و با تلخی بانگ برآورد که چگونه پیوند پری با اهریمن روا باشد! رودابه از بیم و شرم، دیدگانِ نرگسین فروخواباند و دم برنیاورد. مهراب غران و دژم خلوتگاه را ترک گفت، و در آن میان، سیندخت و رودابه دست نیاز به درگاه یزدان دادار برداشتند تا آنها را از این ورطه مهلک برهاند.