بهرام چوبینه سپاهی صد هزار نفری از شمشیرزنان آزموده، به همراه سه سردار نبردآزما از تبار خاقان را برگزید تا شبیخونی سهمگین بر لشکرگاه خسروپرویز فرود آورد. چون سپیده بدمید و بانگ خروسان درگاه برآمد، کوس جنگ نواخته شد و سران خاقانی چون گرگان غرنده بر رزمگاه تاختند. غبار تیره‌گون آسمان را فراگرفت و غریو گرز و تیغ جهان را پر ساخت. خسروپرویز از فراز تپه‌ای به درد ناظر کشتار یاران خویش بود و رخسارش چون لاجورد تیره گشته بود.
با آشکار شدن روشنی روز، رزمگه مالامال از کشتگان گردید. خسرو که پایداری گردان را خواستار بود، خود به میان معرکه تاخت و یکی از سرکرده‌های ترک را که به سویش هجوم آورده بود، با ضربت تیغ زهرآگین خویش از زین سرنگون ساخت. اما سپاه ایران راه فرار پیش گرفتند و شهریار جوان را در میان آتش نبرد تنها نهادند. در این هنگام، بندوی و گستهم پیش آمدند و پادشاه را پند دادند که چون هنوز فرزندی برای جانشینی ندارد، ماندن در این معرکه تباهی تاج و تخت کیانی است.
خسرو، زنگوی را فرستاد تا با سواران باقی‌مانده، گنج و سراپرده را به آن سوی پل انتقال دهد. سپس بهرام چوبینه با درفش اژدهاپیکر خویش فرا رسید و پیکاری سهمگین میان دو پهلوان درگرفت. چون خبر رسید که بنه و گنجینه از پل گذشته است، خسرو همراه با ده تن از یاران نزدیک خویش راه عقب‌نشینی را پیش گرفت تا به پل نهروان رسید. بهرام خشمگینانه در پی او می‌تاخت.
در کنار پل نهروان، خسرو کمان کیانی خویش را خواست و بر فراز پل ایستاد. اوبارانی از تیر بر دشمن فرو بارید و کلاه‌خودها را بر سر سواران بهرام دوخت. خسرو اسب بهرام و سپس اسب یلان سینه را با تیر هدف قرار داد و آنان را پیاده ساخت. با پس‌زدن لشکریان بهرام، خسرو دستور داد تا پل نهروان را ویران کنند. آنگاه با دلی پر از درد و دیدگانی پر از خون به سوی طیسفون راند، درهای آهنین شهر را ببست و در اندوه سرنوشت ایران به سوگ نشست.