چون تاریکی شب رخت بربست و خورشید گیتی‌فروز بر چرخ گردون برآمد، هر دو سپاه بر باره‌های کین نشستند. گشتاسپ‌شاه از فراز ستیغ کوه نظاره‌گر برپایی نبرد شد. او بارهٔ سیاه‌فام و کوه‌پیکر خود، بهزاد، را خواست؛ زره و برگستوان بر اسب افکندند و شهریار ایران بر زین نشست. همان‌گاه فرود به رزمگاه آمدند و بر پشت فیلان کَرِنای و نای رویین نواختند. صفوف نبرد آراسته گشت و گردان سرکش، هم‌نبرد خواستند.
نخست بارانی از تیر چون تگرگ بهاری بر دو سپاه باریدن گرفت؛ چنان‌که چهرهٔ خورشید پشت پیکان‌های درخشان نهان شد و گویی ابری از الماس در هوا به پرواز درآمد. گرزداران و نیزه‌وران بر یکدیگر تاختند؛ هوا چو شب تاریک شد و خاک رزمگاه از خون یلان گلگون گشت.
نخستین کسی که به میدان درآمد، شاهزاده اردشیر بود؛ سواری هژیر و کوشنده که نیزه در دست، همچون طوس سپهسالار جلوه‌گری می‌کرد. او بی‌پروای سرنوشت، پیشاپیش سپاه می‌تاخت که ناگهان ناوکی جانسوز بر میانگاهش نشست و بر جوشن کیانی‌اش گذشت. اردشیر نالان از پشت اسب بور به خاک افتاد و تن پاکش به خون آغشته گشت؛ دریغا آن شاهزادهِ ماه‌رو که گشتاسپ‌شاه دیگر هرگز چهره‌اش را ندید.
پس از او، هرمزدِ شیرپیکر که عزیز درگاه شاهنشاه بود، به کین‌خواهی اردشیر خنجری آبدیده و زهرآگین به دست گرفت و همچون شیری ژیان خروش برآورد. او به خون‌خواهی برادر، هزار سوار از دشمن را بر خاک افکند؛ اما هنگام بازگشت از میدان، تیری شوم از قفا بر پشتش نشست و آن خسرو پردل را نابود ساخت.
سپس شیدسپ‌شاه که رخسارش چون ماه می‌درخشید، بر باره‌ای دیزه و تیره چون نیل برنشست—اسبی که به تگ چون آهو و به تن چون پیل بود. شیدسپ نیزه برچافید و خروشید که «کجاست کهرمِ سترگ که پیکرش به گرگ کهنسال می‌ماند؟» دلاوری ترک دیوسیرت پیش آمد و گفت «آن منم که با شیر گرسنه درمی‌آمیزم!» آن دو به سرعت باد با نیزه درهم آویختند، اما شیدسپ نیزه‌ای بر او زد، وی را از باره فروانداخت، سرش را برید و کمر زرینش را بر خاک افکند. شیدسپ همچون کوهی استوار بر پشت زین، پیشاپیش گردان چین می‌تاخت و چشم بد بر زیبایی و دلاوری‌اش افتاد؛ تا آنکه تیراندازی تورانی تیری جانگداز بر او گشاد که سر تیر از پشتش بیرون زد. بدین سان، آن شاهزادهٔ پروریده به ناز بر خاک افتاد و چشم باب هرگز دگربار بر جمال او گشوده نگشت.