در میان مجلس باشکوه شاهی، گودرزِ کشوادگان، سالخورده‌دلاورِ جهاندیده، برپای خاست تا پیشگاه کیخسرو سخن به راستی آراسته دارد. او یادآور شد که از روزگار منوچهر و کیقباد تا عصر کاووس و پادشاهی فرخندهٔ کیخسرو، همواره کمر به خدمت دادگری بسته و روزی را بی‌رنج و جدال نگذرانده است. گودرز با دلی پردرد اشاره کرد که از هفتاد و هشت فرزند و نبیرهٔ دلاورش، تنها هشت تن بر جای مانده‌اند و مابقی جان خویش را در راه میهن فدا کرده‌اند. سپس از رنج هفت‌سالهٔ گیو سخن راند که چگونه بی‌شکیب و بی‌فراغ، در بیابان‌های توران، پوست نخچیر بر تن و گوشت گورخوراک، در جستجوی شاهزادهٔ گمشده برآمد تا امنیت و شهریاری را به ایران‌زمین بازگرداند.
کیخسرو چون سخنان گودرز را شنید، دلش از سپاس پر شد و بر گیو آفرین‌های بسیار فرستاد. شاه اعلام کرد که پاداش گیو بیش از این‌هاست و از درگاه یزدان برای او و خاندانش توفیق و تندرستی خواست. پس فرمان داد تا دبیر دیوان، منشوری بر حریر ابریشمین با مشک و عنبر بنویسد و فرمانروایی سرزمین‌های کهن قم و اصفهان را که جایگاه بزرگان و مهان بود، به گیو سپارد. شاه مهر زرین بر منشور برنهاد و یزدان را به خشنودی از گودرز گواه گرفت. آن‌گاه به عموم پهلوانان و سپاهیان ایران فرمان داد که همگان باید پاک و یک‌دل از گفتار و فرمان گودرز و گیو اطاعت کنند و آنان را زینهار و یادگار شاه بر خویش بدانند. با این فرمان، سروران خاندان گودرز بار دیگر شاه را سپاس گفتند و آفرین‌های نو بر او نثار کردند.