شاه کیخسرو، شهریار دادگر و نیکی‌شناس، مهتران و سران ایران‌زمین را به پیشگاه خویش فراخواند و نوید داد که روزگار او بر تخت گیتی به پایان رسیده و زمان رحیل فرا رسیده است. او از همگان خواست تا هر چه آرزو و خواسته بر دل دارند بازگویند، چرا که انجمن شهریاری در حال گسستن است. با شنیدن این سخنان، ناله و زاری از سران کشور برآمد و اشک از دیدگان بزرگان فرو ریخت؛ همگان غرق در سوگ از خود می‌پرسیدند که شاه این تاج و تخت کیانی را به چه کسی خواهد سپرد. در این میان، زال سپیدموی دستان برخاست، بر خاک آستان شهریار بوسه زد و راز دل خویش بر زبان آورد. او داستان دلاوری‌ها و رنج‌های فرزندش رستمِ تهمتن را بازگفت؛ از آن روزگار که کاووس‌شاه به همراه طوس و گودرز در مازندران به بند دیوان اهریمنی افتادند و رستم تک‌وتنها پای در راه نهاد. زال یادآور شد که رستم چگونه از میان بیابان‌های سوزان، تاریکی‌های سهمگین، شیران درنده، جادوان فریبکار و اژدهای مهیب گذشت تا به مازندران رسید و پهلوی دیو سپید را درید و جگرگاه پولاد غندی، بید دیو و سرِ سنجه را بر باد داد. زال همچنین از داغ سوزان سهراب سخن راند که رستم او را نادانسته در راه وفاداری به شاه کشت، و از نبرد سهمگین او با کاموس کشانی یاد کرد تا گواهی دهد هیچ پهلوانی در جهان همتای رستم نیست. کیخسرو با احترام و مهربانی سخن زال را شنید و پاسخ داد که رنج‌ها و کردارهای رستم نزد وی بی‌اندازه ارجمند است و پاداش جان‌فشانی‌های او تنها در نزد پروردگار جهان خواهد بود.