چون شامگاه پرده تاریک خویش را بر زمین گسترانید، بزم و شادخواری به پایان رسید و هر یک از بزرگان به سرای خویش شتافتند. با سپیده‌دمان و برآمدن خورشید زرین‌فام، بهرام چوبین دلاور زره رزم بر تن آراست و جان خویش را به پروردگار دادار سپرد. او کمند، کمان، شش تیر خدنگ و نیزه دوساخ نخچیرگیری بربرداشت و رو به سوی کوهسار مهیب نهاد. چون به دامنه‌های کوه سنگلاخ رسید، همراهان را فرمان داد تا بازگردند و خود به تنهایی گام بر قلمرو هیولا گذاشت.
در آن کوهسار، جانور سهمگینی می‌زیست که او را شیر کپی می‌خواندند؛ اژدهاوش و مهیب که با تر ساختن موی خویش در چشمه‌سار، تن خود را در برابر تیر نفوذناپذیر می‌ساخت. بهرام بر فراز صخره سنگین، کمر به رزم بست و یاد یزدان نیکی‌دهش را بر زبان آورد. شیر کپی غرّان از چشمه بیرون آمد و چنگ بر سنگ خارا زد چندان که آتش از صخره فرو جست. بهرام کمان کیانی را به زهی استوار کشید و تیربارانی چنان سهمگین آغاز کرد که روشنایی هوا تاریک گشت. نخستین تیر بر هیولا نشست و او را خسته ساخت؛ تیر دوم بر سرش فرود آمد و خون چون جویبار از پیگرش جاری شد. تیرهای سوم و چهارم بر دهان و زبانش نشست و فک هیولا را به هم دوخت، و پنجمین تیر بر چنگال نبردآزمایش نشست.
آنگاه بهرام کمند انداخت و میان هیولا را به بند کشید و با نیزه‌ای شکافنده، بر پهلوی دده زد چندان که سنگ خارا به خون آغشته شد. سپس شمشیر خارانکاف برکشید و تن اژدها را به دو نیم ساخت و سر شومش را خوار بر خاک افکند. چون خاقان چین و خاتون از کشته شدن هیولا آگاه گشتند، شتابان به کوهسار آمدند و خروشی از شادی و آفرین از سپاه چین برآمد. خاتون دست بهرام را بوسید و خاقان او را در آغوش کشید و شاه ایران‌زمینش خواند.
با بازگشت به ایوان شهریاری، خاقان گنجینه‌ای گرانبها از درم و جامه و بندگان نزد بهرام فرستاد و پیام داد که دخترش، که تاجی بر تارک ستارگان دارد، به همسری او درخواهد آمد و لشکر و کشور چین به فرمانش سپارده خواهد شد. بهرام پیشنهاد خاقان را پذیرفت و عقد زناشویی بسته شد. دبیر پیش آمد و منشوری نوین بر حریر به نام بهرام نگاشت. بهرام نیز میان بزرگان و سران ایرانی خلعت‌ها و بخشش‌های فراوان تقسیم کرد. از آن پس، بهرام با دادگری، بزم و شکار روزگار می‌گذرانید و همه بزرگان و مردم چین او را شهریار خویش دانسته و به بندگی و فرمانبرداری‌اش افتخار می‌کردند.