پس از نشست‌های پیاپی، بهرام چوبین همراه با بزرگان و خردمندان سپاه بر تخت نشست تا تدبیری نو برای استواری پایه‌های قدرت خویش بیندیشد. او رو به سرکشان و دلاوران لشکر کرد و خواستار آن شد که هر یک از ایشان خویشان و نزدیکان خویش را فراخوانند تا هم‌داستان و هم‌پیمان گردند؛ و اگر پیروی کنند، جان و تن خویش را به ضمانت این پیمان گروگان گذارند. در اندیشه بهرام، لشکریان بردع و اردبیل و ارمنستان دیگر خیل و مردی کلاه‌دار در خویش نداشتند و او آنان را برزم اندرون ناتوان و چون مشتی خاک می‌انگاشت. چون سرکشان این سخن بشنیدند، دبیرِ هوشمند، سخن‌دان و یادگیری از میان سپاه برگزیدند و او را با دلی پر از راز روانه ساختند. فرستاده در تاریکی شبِ دراز، پویان و شتابان رفت تا به پیام‌رسانی پردازد. او پس از گفت‌وگو با نامداران و کنداوران، پاسخِ قاطع ایرانیان را دریافت کرد: ایرانیان آشکارا اعلام داشتند که تا روز نهایی نبرد، هرگز از خسروپرویز روی نخواهند تافت و هشدار دادند که بهرام و سپاهش نباید در رزمگاه آسوده‌خاطر باشند، چرا که خسرو پرویز تدارک شبیخونی سنگین را می‌بیند. فرستاده چون این پاسخِ پربیم را شنید، همچون گرد باد به سوی لشکر بهرام بازگشت و دادِ سخن داد. با رسیدن این خبر شگفت، لشکریان بهرام در سراسر مأمن و اردوگاه خویش آتش‌ها برافروختند و شمع‌ها افروختند تا شب را به بیداری و پاسداری در برابر شبیخون خسرو بگذرانند.