چو بانگ نفیر کارزار از شهر کجاران برآمد، هفتواد در پیشاپیش دلاوران خویش با تیغ و تیر و نیزه بر دشمن تاخت. او در دل معرکه مردانگی‌ها نمود، حاکم شهر را از پای درآورد، شهر را یکسره تسخیر کرد و گنجینه‌ها و گوهرپاره‌های بی‌شمار به چنگ آورد. با آشکار شدن این پیروزی، مردمان گروه گروه به گرد او آمدند. هفتواد سپاه و تبار خویش را از کجاران به فراز کوهستان کوچ داد و بر تیغ تیز کوه، دژی بلند و تسخیرناپذیر برافراشت. او بر درگاه دژ دری آهنین نهاد تا هم آرامگاه کسانش باشد و هم سنگر رزم و کین. چشمه‌ای زلال از ستیغ کوه می‌جوشید و به میان حصار می‌ریخت، و هفتواد گردِ آن بارویی چنان برافراشت که هیچ چشم بینایی را توان دیدن تارُک آن نبود.
با گذشت زمان، آن کرم رازآمیز چنان بالید که صندوق چوبین برایش تنگ شد. به فرمان هفتواد، حوضی فراخ در سنگِ سختِ کوه کندند و چون ساروج و سنگِ گرم آماده گشت، کرم را نرم‌نرم در آن نهادند. هر بامداد، دختر خرم و پاک‌نهادِ هفتواد شتابان به دیدار کرم می‌رفت و با رنج و مواظبت، خوراک‌های نغز به او می‌خوراند. پنج سال بر این منوال گذشت تا آن کرم کوچک به هیبت پیلی تنومند با شاخ و یال درآمد. هفتواد به شکرانه آوازه و فرخندگی این کرم، آن سرزمین را «کرمان» نامید. دختر، همچنان نگهبان و پرستار کرم ماند و پدر، سپهدار و جنگاورِ مکرمِ کرم شد.
به دستور هفتواد، وزرا و دبیران گماشته شدند تا روز و شب با شهد و شیر و خوراک‌های گران‌بها از کرم پذیرایی کنند. هفتواد بر اریکه فرمانروایی دژ نشست؛ دادگری پیشه ساخت، سپاهیان گرد آورد، دستور و سالارِ بار برگزید و بساط شهریاری را آن‌گونه که شایسته پادشاهان بزرگ بود آراست. لشکر او در سراسر کشور پراکنده شد و دامنه قدرتش از دریای چین تا کرانه‌های کرمان گسترش یافت. او را هفت پسرِ جنگجو و ده هزار شمشیرزن کارآزموده بود با گنجی بی‌کران و افزار کارزار. هر پادشاه یا سپهبدی که خیال نبرد با او در سر می‌پروراند، همین که سپاه هفتواد به نام و یاد آن کرم به او نزدیک می‌شد یا داستان شگفت‌آور کرم به گوشش می‌رسید، لشکرش از هم می‌گسیخت و شکست می‌خورد. دژ هفتواد چنان سهمگین و استوار گشت که پنداری باد را نیز توان گذر از باروهای آن نبود. روزبه‌روز بر فرّ و بخت هفتواد افزوده می‌شد، مردمان او را شهریار می‌خواندند و دژِ لبریز از گنج و سپاهش بر تارک کوهستان می‌درخشید.