در روزگاران کهن، در شهر کجاران بر کرانه دریای پارس، روزگار بر مردمان به تنگی و رنج می‌گذشت. در آن دیار پرجمعیت، هر کس نان خویش به خون دل و عرق جبین به دست می‌آورد. دختران شهر گروه گروه، هر یک با انبان پنبه و دوکدانی از چوب خدنگ، خرامان از دروازه‌های شهر بیرون می‌شدند و در دامنه کوه می‌نشستند. آنان توشه اندک خویش را میان هم می‌پراکندند و دور از غوغای دنیا، رقابتشان تنها در رشتن پنبه و تنیدن نخ‌های مرغوب بود. در میان آن مردم، مردی تهی‌دست اما پاک‌نهاد می‌زیست که او را به سبب داشتن هفت فرزند پسر، هفتواد می‌خواندند. هفتواد را دختری بود بسیار گرامی و پری‌چهر که جان پدر به مهر او بسته بود.
روزی از روزها، چون دختران بر دشت و دامنه کوه گرد آمدند و به کار رشتن نشستند، بادی نرم بوزید و سیبی خوش‌بو را از شاخسار بر خاک افکند. دختر هفتواد سیب را برچید و چون بر آن دندان زد، کرمی کوچک و نهان در میان میوه دید. دختر به نرمی انگشت، کرم را برداشت و در دوکدان چوبین خویش جای داد. سپس پنبه برکشی‌د و سوگند یاد کرد که به اقبال و طالع این کرم سیب، امروز چنان بریسد که همگان را شگفت‌زده سازد. بدین‌سان، با نام پروردگار بی‌همتا کار آغاز کرد و در آن روز دو برابرِ همیشگی نخ رشت. شب‌هنگام چون به خانه بازآمد و رشته‌های انبوه را به مادر بنمود، مادر بر او آفرین گفت.
روزها گذشت و پری‌روی دختر هر بامداد تکه‌ای از سیب به کرم می‌داد و کار رشتن او هر روز افزون‌تر و بی‌مانندتر می‌شد. طرازی که او می‌بافت، خانه را چون بهشت سرسبز و شاداب می‌ساخت. چون پدر و مادر از این شگفتی آگه‌شدند و دختر راز کرم نهان را بر ایشان گشود، هفتواد این واقعه را به فال نیک گرفت و جان و دل بر پروراندن آن موجود نهاد. با گذشت زمان، آن کرم تن‌آور و نیرومند گشت؛ جامه‌اش چون مشک سیاه درخشان شد و پشتش نگاره‌هایی زعفرانی یافت. چون دوکدان بر تنش تنگ آمد، برای او صندوقی سیاه و استوار ساختند.
به برکت آن موجود فرخنده، روزگار تیره هفتواد نوین شد و ثروت و اعتباری بی‌کران یافتند. اما میرِ کجاران، آن حاکم سرافراز و زیاده‌خواه، چون توانگری تازه هفتواد را دید، بهانه‌جویی آغاز کرد تا از وی دینار ستاند. هفتواد که پر از درد و خشم شده بود، با دیدگانی پر از خون از آن شهر بیرون آمد و هفت فرزند دلاورش پیشاپیش او گام برداشتند. او بانگ برآورد و با بخشش دینار و خواسته فراوان به دلاوران، لشکرگاهی عظیم از نامداران و شمشیرزنان گرد خویش آورد تا در برابر ستم حاکم کجاران به پیکار ایستد.