چون شامگاه بر کشور سایه افکند و گیتی به سیاهی قیر درآمد، گلنار، کنیزک خردمند و ماه روی ایوان، پنهانی نزد اردشیر آمد. او رازهای مگو و پیشگویی اخترشناسان را که به گوش اردوان رسیده بود—از برآمدن شاهی نو که فرّه ایزدی بر او خواهد تافت—بر جوان دلاور فاش ساخت. دل اردشیر از این سخنان چون دریای خروشان برآشفت و دانست که دگر یک روز نیز نباید در چنگال اردوان شکیبایی ورزد.
اردشیر چون کلام گلنار را شنید، مهر آن ماه پیشانی بر دلش بیشتر نشست و خلوت دل را به اندیشه گریز آراست. رو به گلنار کرد و گفت: «اگر من رخ به سوی ایران و شهرهای دلیران آورم، آیا تو نیز دوشادوش من گام در راه خواهی نهاد یا نزد این شاه خواهی ماند؟ اگر با من آیی، تاج شاهی بر سرت خواهم نهاد و توانگرت خواهم ساخت.» کنیزک با دیدگانی اشک‌بار و آهی سرد پاسخ داد که تا زنده است از او جدا نخواهد شد و بندگی‌اش را بر هر شهریاری ترجیح می‌دهد.
پس اردشیر قرار گریز بر فردا شب نهاد. گلنار به ایوان خویش بازگشت و جان بر کف نهاد. چون خورشید چهره زرد کرد و شب لاژوردگون چادر کشید، گلنار در گنجینه‌های اردوان را گشود؛ کیسه‌های دینار سرخ، یاقوت‌های درخشان و گوهرهای شاهوار را برچید و در نهانگاه خویش نهاد. تا پاسی از شب که اردوان به خواب اندر شد و کاخ خاموش گشت، کنیزک چون تیر از ایوان بیرون جست و گوهرها را نزد اردشیر آورد.
اردشیر پیشتر نگهبانان آخور و اسبان را به جامی از می مسموم و مست ساخته بود. دو اسب تازی و گرانمایه را زین بسته، خفتان رزم بر تن کرد و تیغ آبداده به دست گرفت. چون گلنار با گنجینه درآمد، اردشیر جام را بر زمین نهاد، دهانه اسبان را استوار کرد و کنیزک ماهرو را بر باره دگر نشانید. آن دو، سبکبال و بی‌درنگ، دل در تپش آزادی، ایوان اردوان را پشت سر نهادند و شبانه به سوی ولایت پارس تاختند.