پس از غروب روزگار سکندر رومی، پرده‌ای از ابهام و پراکندگی بر سرزمین پهناور ایران فرو افتاد. سکندر چون مرگ خویش را نزدیک دید، تدبیری اندیشید تا توان ایرانیان را خرد سازد و روم را از کین‌خواهیِ پادشاهان آینده ایمن دارد. او کشور را میان سران و بزرگان بخش کرد تا هر یک بر گوشه‌ای فرمان برانند و هیچ شهریاری به تنهایی تاج‌وتخت کامل گیتی را در دست نگیرد. این سران که از نژاد آرش و تبار کیان بودند، دلیری و سرکشی در سر داشتند و هر کدام بر تکه‌ای از مرزهای ایران‌زمین تکیه زدند. آنان را «ملوک طوایف» خواندند و نزدیک به ۲۰۰ سال هیچ شاهنشاه یگانه‌ای بر زمین فرمان نپیمود. در این روزگار، فرمانروایان چشمی به کارهای یکدیگر نداشتند و جهان چندی از نبردهای بزرگ بیاسود. نخستینِ این نامداران، اشک از نژاد قباد بود و پس از او شاپور، گودرز اشکانی، بیژن، نرسی، اورمزد، آرش، بهرام و اردوان بزرگ بر گوشه‌وکنار زمین پادشاهی یافتند. اردوان چنان پرتوان بود که شیراز تا اصفهان را زیر نگین داشت و ستمکاران را بازداشت، و بابکِ دلاور در اصطخر از دست او فرمان می‌راند. اما از آنجا که دفترهای باستان جز نامی از این پادشاهان بر جای ننهاده بودند، روزگاران آنان کوتاه گشت و تاریخشان در ابهام باقی ماند.