در شهر جهرم مردی فرومایه و بدگوهر به نام مهرک نوش‌زاد می‌زیست. چون خبر رسید که اردشیر بابکان در کنار آبگیر و دژ کِرم در تنگنا افتاده و راه‌های آذوقه بر او بسته شده است، مهرک از فرصت بهره جست و سپاهی بی‌شمار گرد آورد. او به ایوان پادشاه در جهرم تاخت، گنج‌های شاهی را به تاراج برد و بدره‌ها و تاج‌های گرانبها را میان لشکریان خویش تقسیم کرد.
چون خبر این خیانت به اردشیر رسید، بر لب آبگیر اندوهگین گشت و بر خود خرده گرفت که چرا پیش از استوار ساختن خانه و سامان دادن به دربار، به جنگ دشمنان بیگانه شتافته است. او بزرگان و سپهسالاران لشکر را گرد آورد و از ناگواری روزگار و ناسپاسی مهرک سخن گفت. بزرگان و دلاوران سپاه یک‌صدا وفاداری خود را به شهریار ابراز داشتند و او را به پایداری فراخواندند.
اردشیر بفرمود تا خوانی آراستند، می و جام و رامشگران خواستند و لشکریان به خوردن غذا نشستند. چون اردشیر دست به سوی نان برد، ناگاه تیری تیز و شگفت‌انگیز از فراز آسمان فرود آمد و در میان گوشت بره‌ای فربه که بر خوان نهاده شده بود فرو رفت، چنان‌که تمام تیر در گوشت پنهان گشت. فرزانگان و بزرگان رزمساز دست از غذا کشیدند و دبیرِ شاه تیر را از بره بیرون کشید.
بر بدنه آن تیر چوبین، نبشته‌ای به خط پهلوی پدیدار بود. دبیر متن را خواند: تیری که بر خوان شاه نشست، از بام دژ و به فرّ و اقبال کِرم شلیک شده است؛ گرچه فاصله‌ی دژ تا خوان پادشاه دو فرسنگ است، اما اگر نیت بر هلاکت اردشیر بود، این تیر بر پیکر او می‌نشست. نبشته شاه را هشدار می‌داد که خویشتن را در برابر قدرت کِرم خوار و تباه نسازد. بزرگان از پرتاب تیری با چنین مسافت دور شگفت‌زده گشتند و بر فرّ و شکوه ایزدی شاه آفرین خواندند.