چون اردشیر بابکان به نزدیکی بارگاه اردوان اشکانی رسید، پرده‌داران حضور جوان پرهنر را به آگاهی شاه رساندند. اردوان او را با مهر فراوان پیش خواند، از بزرگی و نیکی‌های بابک سخن‌ها گفت و او را در نزدیکی تخت خویش جای داد و سرایی شایسته برایش مهیا ساخت. جامه‌های فاخر، گسترده‌های گران‌بها و خوان‌های آراسته برای اردشیر فرستاد و فرستادهٔ بابک نیز هدیه‌های ارزشمندی را که همراه آورده بود پیشکش پادشاه کرد. اردوان جوان را همچون فرزند خویش گرامی می‌داشت و در بزم، میگساری و شکارگاه لحظه‌ای او را از خود جدا نمی‌ساخت.
روزی در نخچیرگاهی پهناور، سپاه شاهی و فرزندان اردوان در دشت پراکنده شدند. اردشیر در کنار اردوان می‌تاخت. ناگهان از دوردستِ هامون، گله‌ای گورخر پدیدار گشت و غوغایی میان سواران درگرفت. اردشیر مرکب خویش برانگیخت، از همگان پیشی گرفت و چون به گورخری نر نزدیک شد، تیری سخت بر کمان نهاد. تیر بر کفل گور بنشست و پیکان و پرش از سوی دیگر بیرون زد. اردوان که فرا رسید و آن گشادِ بی‌نظیر و پیکر بر خاک افتادهٔ گور را دید، شگفت‌زده شد و بر دستِ تیرانداز آفرین خواند. اردشیر بانگ برآورد که «این گور را من به تیر افکندم!» اما پسر اردوان پیش آمد و مدعی شد که شکار کار او بوده است.
اردشیر بی‌باکانه گفت: «دشت پهناور است و تیر و گور فراوان؛ یکی دیگر را بدین نشان بر خاک افکن، که دروغ بر سرکشان و بزرگان گناهی بس بزرگ است!» این سخن، خشم اردوان را برانگیخت. شاه بر او بانگ زد و گفت: «گناه از من است که تو را بدین مرتبه پروردم تا بر فرزند من پیشی جویی و کندآوری کنی! کنون برو و سالار آخور اسبان تازی ما باش و خدمت دیگران کن.»
اردشیر با چشمی پر از اشک و دلی پرخشم راهی آخور اسبان شد. او نامه‌ای پر از سوز و درد به نیا خویش بابک نوشت و ستم اردوان را بازگو کرد. چون نامه به دست بابک رسید، راز بر کس نگشود، اما ده هزار دینار به همراه هیونی تندرو برای اردشیر فرستاد و دبیر را فراخواند تا نامه‌ای سرشار از پند بنویسد. بابک در نامه او را اندرز داد که «ای جوان نورسیده، چرا با فرزند شاه ستیز کردی و پیش افتادی؟ تو در چشم او پرستنده‌ای نه خویشاوند! کنون سر از فرمان او برپیچ و خشنودی‌اش را بجوی.» اردشیر با خواندن نامه و دریافت مال دلگرم شد، در آخور اسبان سرایی برای خود برگزید و روز و شب را به شادمانی و رامشگری سپری ساخت تا روزگار چه پیش آورد.