چون بهرام گرد آگاه گشت که از خاک ایران فرستاده‌ای نامه‌ای سراسر راز به نزد خاقان چین آورده است، خروشان و خشمگین پیشگاه خاقان آمد و او را آفرین خواند. بهرام آواز برداشت که خسرو فریبکار، پنهانی نامه‌ها می‌فرستد تا گزندی به پیمان ما برساند؛ اکنون هنگام آن است که لشکری گران از جنگاوران چین برگزینی تا سراسر سرزمین ایران در فرمان تو درآید. من با تیغ بران، ایران و روم را خواهیدم گشود و تو را بر پهنه گیتی شاه خواهم خواند، چنان‌که شب‌هنگام پاسبانان مرزها به نام تو پاسبانی دهند. سر از تن خسرو بی‌هنر برخواهم گرفت و بساط دودمان ساسانیان را از بن برخواهم چید.
خاقان چین از گفتار جسورانه بهرام اندیشناک شد و دلش چون بیشه‌ای سرشار از گمان‌های پیچیده گشت. پس فرزانگان، دانایان و پیران دیرینه‌سال خویش را گرد آورد و راز پیشنهاد بهرام را بر ایشان آشکار ساخت. پیران خردمند پس از تأمل پاسخ دادند که پیکار با دودمان ساسانی کار آسانی نیست، اما گرچه پیمانه روزگار ساسانیان لبریز گشته، بهرام سالاری است دانای راه و پهلوانی است رزم‌آزموده. او در ایران هواخواهان و دوستان بی‌شمار دارد و چون خاقان نیز پشت و پناه او باشد، این طرح جسورانه به فرجام نیک خواهد رسید.
از تأیید فرزانگان، خرم‌آوازی در دل بهرام طنین‌انداخت و لب به خنده گشود. بزرگان چین توافق کردند که دو پهلوان جوان، رنج‌کش و کارآزموده را فرماندهی بخشند. در چین دو سرکش و مهتر نامدار بودند؛ یکی حسنوی و دیگری زنگوی. خاقان آن هر دو دلاور را به درگاه فراخواند، گنجینه‌ها و دینار فراوان بر ایشان بخشید و اندرز داد که در روز نبرد هوشیار باشند، همواره چشم بر فرمان بهرام دارند و گذرهای رود جیحون را استوار بدارند تا گرد از آب جیحون بر افلاک برافرازند. سپاهی گران از گردان شیردل به حسنوی و زنگوی سپرده شد. بانگ کوس رزم از بارگاه بهرام برآمد و از گرد سم سمنداران، رخ خورشید چون آبنوس تاریک گشت. در بامداد روز سفندارمذ، لشکر چین و بهرام از خاک چین روی به سوی سرزمین ایران نهادند.