چون بهرام گور بر تخت کیانی جای گرفت و تاج پرگوهر بر سر نهاد، اختر بهرام و خورشید رخشان بر او آفرین خواندند. شهریار جوان نخست دست نیایش به درگاه دادار بی‌همتا برداشت؛ خدایی که پروردگار پیروزی، برتری، داد و رای است و پایداری گیتی از نیروی اوست. بهرام سپاس ایزد به‌جای آورد که فرّ پادشاهی و تاج‌وتخت را به او ارزانی داشته، و از بزرگان و پهلوانان خواست تا مهر پیمان الهی را در دل تازه دارند. ایرانیان یک‌صدا به بندگی او گردن نهادند، آفرین‌ها گفتند و گوهرهای فراوان بر سرش افشاندند.
در روزهای پیاپی، شاه خطبه‌هایی بی‌نظیر برخواند؛ در روز دوم بر باره کیانی نشست و یاد ایزد را در دل‌ها زنده کرد. در روز سوم از رستاخیز، بهشت و دوزخ، و لزوم خردورزی سخن گفت. روز چهارم تاج عاج بر سر گذارد و سوگند یاد کرد که تا گنج‌هایش مایه شادمانی مردم نگردد، خود شادمان نشود و آز و تیمار جهان سپنج را از دل بزداید. روز پنجم بر دادگری دست فشرد و نیکی کاشتن را راه بهشت خواند. روز ششم بر پشتیبانی از زیردستان و بیم دادن بداندیشان پای فشرد. روز هفتم اعلام داشت با گردن‌کشان سخت‌گیرتر از پدرش یزدگرد خواهد بود، اما مطیعان را در سایه مهر خواهد داشت.
در روز هشتم، بهرام دبیر خردمند خویش، جوانوی، را فراخواند تا نامه‌ای دادگرانه به تمام مهتران و مرزبانان جهان بنگارد. در این نامه، شاه آیین خود را بر پایه دادگری طهمورث، راستی و کیش زرتشت پیامبر استوار ساخت؛ حق مالکیت و امنیت خانواده‌ها را تضمین نمود، اندوزش اندوهبار زر در گنجینه‌ها را ناپسند شمرد و نوید داد که داد را بر سرتاسر گیتی خواهد گسترد. سپس موبدان و سوارکاران هوشمند، نامه‌های ممهور به مهر شاهی را به چهار گوشه جهان بردند.