چون نه ماه بر آن ماهرو بگذشت، خورشیدی تابناک پا به گیتی نهاد؛ کودکی فرخنده که او را به یاد نیای نامدارش اردشیر نام نهادند. بابک از دیدار آن نوگلِ شاداب، دلی خرم یافت و او را در ناز و پرنشاط پرورد. با گذشت روزگار، خردمندانِ روزگار آن گوهر والا را «اردشیر بابکان» نامیدند. اردشیر هر هنری و دانشی را که در جهان بود با شتابی شگفت فرا گرفت و هنر بر گهرِ اصیلش افزوده گشت؛ آن‌چنان که از سیمای درخشان و فرهنگ بالایش، پنداری چرخ سپهر روشنی می‌گرفت.
آوازهٔ شایستگی، دلاوری و دانایی اردشیر به گوش شاه اردوان رسید؛ که چگونه این جوان در روز نبرد، شیری ژیان است و در روز بزم و شادی، چون ناهیدِ تابناک می‌درخشد. اردوان بی‌درنگ نامه‌ای مهرآمیز و سرشار از تحسین به بابک نگاشت و درخواست کرد که اردشیر را به درگاه شهریاری بفرستد تا او را در کنار فرزندان خویش پرورده و از همه‌گونه خواسته‌ها بی‌نیازش سازد.
با خواندن نامه، اشک از دیدگان بابک روان گشت، چرا که جدایی از آن نوادهٔ عزیز بر او گران می‌آمد. اما با خرد و تدبیر، دبیر را پیش فراخواند و نامه‌ای شایسته در پاسخ شهریار بنگاشت. آنگاه بابک گنجینه‌های دیرین خویش را بگشود؛ اسبان بادپا، ستام‌های زرین، تیغ و گرزهای گران، جامه‌های زربفت چینی، دینار فراوان و مشک و عبیر معطر را پیش جوان نهاد و او را با ساز و برگی شاهانه و اندرزهایی پدرانه روانهٔ بارگاه شاه اردوان کرد.