برای هفت روز شوم و سنگین، منوچهر جوان در آتش درد و سوگ ناشی از شهادت نیای پاکش ایرج می‌سوخت؛ چشمانش پر از اشک و چهره‌اش از اندوه زردگون بود. اما در بامداد روز هشتم، کلاه کیانی بر سر نهاد و بر تخت پادشاهی کین‌خواهان و دادگستران تکیه زد. سران و پهلوانان سراسر جهان بانگ آفرین برآوردند و شهریار نو بر سریر عاج مژده دادگری و نوید روزگاری پاک را به جهانیان داد.
منوچهر خروشان و با هیبتی شاهانه بانگ برآورد که درگاه او آمیزه‌ای از خشم بر بدسگالان و مهر بر نیکوکاران است؛ چرا که دادار گیتی یار اوست و فرّه ایزدی و دین دادگرانه راهنمایش. او خویشتن را دارنده گرز گران، برافرازاننده درفش کاویانی و آتش درخشانی خواند که تاریکی را می‌شکافد، اما در همان حال تأکید کرد که با همه این قدرتمندی، بنده‌ای نیازمند و خاکسار پیشگاه یزدان پاک است. وی سوگند یاد کرد که پا بر جای پای فریدون فرخ‌نژاد بگذارد و هر آن‌کس را که در هفت کشور زمین به بینوایان ستم کند، راه دین برتابد و در هوای آز و گنج سر بردارد، بنده اهریمن بدکنش دانسته و به تیغ کین نابود سازد.
با شنیدن این گفتار منش‌ساز، پهلوانان زمین یک‌صدا شهریار تازه را ستودند. در این میان، سام نریمان—جهان‌پهلوان نامدار—برپا خاست و در برابرتخت شاهی زمین بوسید. سام یادآور شد که تاج و تخت پادشاهی حق سزاوار این دودمان پاک است و او به یادگار روزگار فریدون، آماده است تا جامه رزم بر تن کند، گرد جهان برآید و ستمگران و دشمنان ایران‌زمین را به بند کشد تا شاه جوان در آرامش و دادگری بر تخت فیروزه بنشیند. منوچهر شاه با خرسندی فراوان گوهرها و نثار شاهوار نثار سام کرد و بدین‌گونه نخستین روزهای پادشاهی دادگرانه و شکوهمند خود را بنیاد نهاد.