چون هنگام زایش رودابه فرا رسید، درهای چاره بر روی زمین بسته می‌نمود؛ اما به نوید و حکمت سیمرغ، موبدی چیره‌دست و آگاه بالین ماهِ کابل آمد. او ابتدا با جامی از میِ هوش‌ربا رودابه را مستانه به خوابی گران فرو برد تا هیچ دردی بر جان نازکش ننشیند. سپس با خنجری آبدیده و اندیشه‌ای بیدار، پهلوی آن سرو سیمین‌بر را به شکافی ملایم بگشود و سرِ کودکِ پیل‌پیکر را از پیچ‌وتابِ تنگِ رحم بازگرداند. بدین‌گونه، فرزندی بی‌همتا و شیرفش را بی‌هیچ گزندی از پهلوی مادر برون کشید؛ چنان معجزه‌ای که دیدهٔ هیچ جهان‌دیده‌ای تا آن روز به چشم ندیده بود.
کودکی هویدا شد تهمتن و شگرف، با بالایی بلند و چهره‌ای دلربا چون پورِ یزدان. زبر و زیرِ ایوان از بانگ حیرت مرد و زن پر شد، چرا که کس هرگز نشنیده بود نوزادی بدین جثه و فرّ و شکوه به گیتی قدم نهد. همان‌دم پزشکان حاذق زخمِ پهلوی رودابه را فرو دوختند و با مرهم‌ها و داروهای گیاهی، سوزش و درد را بسپوختند. شبان‌روزی گذشت و مادرِ خفته در خوابِ می، سرانجام چشمِ زیبابین گشود. چون چشمانش بر رخسار سیندخت و فرزند افتاد، لب به شادمانی گشود و گفت: «از غم بِرَستم!» و از همین روی، آن تهمتنِ نوآمده را «رستم» نام نهادند. بر سرش زر و گوهر افشاندند و دادارِ جهان‌آفرین را سپاس گفتند.
پس از آن، پیکرتراشان و خیاطان زابلی جامه‌ای از پرنیان و حریر بدوختند که درست به اندازه و بالای آن شیرخوارِ پیل‌پیکر بود. درون پیکره را از مویِ نرمِ سمور آکندند و بر چهره‌اش نگارِ خورشید و ناهید کشیدند. بر بازوانش نق نقش اژدهای هژبرافکن و در چنگش چنگالِ شیر نهادند؛ زیرِ کشِ پیکره سنانی استوار و در دستی کوپال و در دستی دیگر عنان سپردند و او را بر اسبی سمند نشاندند. این مجسمهٔ شگفت‌انگیز را با هیأتی آراسته و فرستادگانی ویژه بر هیونانِ تکاور نهاده، به نزدِ سامِ نریمان گسیل داشتند. از زاولستان تا کابلستان، بزم و جشنی برپا گشت که دشت و کوه را پر از نای و می کرد؛ رامشگران بر هر کنج نشستند و شادی سراسر گیتی را فراگرفت.
چون فرستادگان به پیشگاه سامِ یل رسیدند و آن پیکرهٔ پرنیان را پیشِ او برافراشتند، موی بر تنِ جهان‌پهلوان راست شد. سام با شگفت و غرور بانگ برآورد: «این پیکره یکسره به من می‌ماند! اگر تنِ این کودک حتی به نیمهٔ این مجسمه برسد، سرش به ابرهای آسمان خواهد سایید و دامنش زمین را فرا خواهد گرفت!» سام دستور داد بر سر فرستاده درم و دینار برافشانند، کوسِ شادمانی بزنند و بزمگاهی بسازند که خورشید و ماه به نظاره‌اش بنشینند.
سپس سام نامه‌ای سرشار از آفرین و درود برای زال نوشت؛ خدای را سپاس گفت که پیش از فرورسیدنِ پیری و مرگ، فرزندی از دودمان او برآورد که پاسدارِ فرّ کیانی و ایران‌زمین باشد. فرستاده چون بادِ دمان بازآمد و پیامِ شادِ سام را به زال رساند و دلِ زال از فرح و غرور لبریز گشت. روزگار سپری شد و رستمِ نوخاسته رو به رشد نهاد؛ چنان‌که ده دایه او را شیر می‌دادند تا توانش افزون گردد. چون از شیر بازگرفته شد، خورشِ او به اندازهٔ پنج مردِ دلاور بود. چون به هشت‌سالگی رسید، بسانِ سروی آزاد و ستاره‌ای درخشان بر تارکِ گیتی درخشید؛ پهلوانی تمام‌عیار با بالا و دیدار و فرهنگ و رایِ سامِ نریمان.