چون پری‌رویانِ سیندخت از دشتِ گل به سوی کاخ بازآمدند، هر یک دو شاخ گلِ نازپرورد در دست داشتند. دربانِ کاخ که آنان را بدید، برآشفت و زبانی گستاخ گشود که: «در این هنگامِ بی‌گاه، چرا بیرون از کاخ گام نهاده‌اید؟» بتانِ کابل پاسخ دادند که روزی چون دگر روزهاست و در راهِ گل‌چینی دیوی در کمین نیست؛ ما به پیشوازِ بهار رفته‌ایم تا سنبل و گلِ ارغوان بچینیم. نگهبانِ در هشدار داد که امروز روزی دیگر است؛ چه، زالِ سپهبد و سراپرده‌ی پهلوانانِ زابل در پشتِ باروی شهر جای گرفته‌اند و مهراب‌شاه به شبگیر بر زین نشسته تا مراقبِ شهر باشد؛ اگر شما را با این شاخه‌های گل ببیند، بر زمین‌تان خواهد افکند.
پرستندگان خاموشانه واردِ ایوانِ کاخ شدند و به نزدِ رودابه‌ی ماه‌روی شتافتند. گوهرها و دینارهای پیشکشیِ زال را پیشِ پای او نهادند. رودابه با دلی پرشوق از آنان پرسید که کارِ دیدار با پورِ سام چگونه گذشت و آیا آوازه‌ی دلاوریِ او با دیدارش هم‌سنگ است یا خیر؟ آن پنج پری‌چهره زبان به ستایشِ زال گشودند و گفتند: «او پهلوانی است به بلندای سروِ سهی، دارنده‌ی فرّ شاهنشهی و زیبایِگیِ بی‌همتا. میانش باریک و بر و سینه‌اش چون شیرانِ نر گشاده است؛ ران و بازوانش پیل‌پیکر، دلش چون موبدانِ فرزانه و فرّش شاهانه است. گرچه موی سرش سراسر چون سیمِ سپید است، اما این سپیدی نه تنها آهو و ننگ نیست، بلکه گویی زرهی سیمین بر گلِ ارغوان کشیده شده و بر مهر و شکوهش افزوده است.»
رودابه که سخنانِ آنان را می‌شنید، با لبانی پرخنده و رخساری سرخ چون گلنار، به شوخی به ندیمگان گفت: «شما که پیشتر او را کهن‌سالی مرغ‌پرورده و پژمرده می‌خواندید، چگونه اکنون او را چون گلِ ارغوان و پهلوانی زیباروی توصیف می‌کنید؟» پرستندگان پاسخ دادند که یزدان پاک خواسته‌ی دلِ او را برآورده ساخته و اکنون باید چاره‌ی کارِ مهمان را ساخت.
پس رودابه فرمان داد تا کاخِ اختصاصی‌اش را چون بهشتِ برین بیاراستند. بر دیوارهایش نگارِ بزرگانِ گیتی را نگاشتند و زمینش را با دیبای چینی، عقیق، زبرجد و طبق‌های زرین آراستند. جام‌های زرین و فیروزگون را از می و گلابِ روشن پر کردند و فضای خانه را با بنفشه، نرگس، ارغوان، مشک و عنبر چنان معطر ساختند که بوی خوشِ آن خانه تا گردون و خورشید برمی‌آمد.