مهراب شاه کابل چون از نزدیک شدن جهان‌پهلوان سام و زال زر آگاهی یافت، بوق و کوس بربست و لشکر خویش را چون پرهای آراسته و درخشان خروس بیاراست. پیلان گران‌پیکر و رامشگران خردورز، زمین کابل را از کران تا کران به بهشتی برین بدل ساختند. درفش‌های پرنیانی به رنگ‌های سرخ، سپید، زرد و بنفش در باد به اهتزاز درآمد و بانگ نای و چنگ و خروش بوق و زنگ چنان درهم آمیخت که گویی در روز رامش، رستاخیزی باشکوه برپا شده است.
مهراب تا پیشگاه سام پیش راند، از اسب فرود آمد و گام فرانهاد. جهان‌پهلوان سام او را مهرورزانه در کنار گرفت و از گردش روزگار پرسش نمود. شاه کابلستان آفرین‌های بی‌شمار بر سام و زال زر خواند؛ آنگاه بر باره تیزرو خویش نشست و چون ماه نو که از ستیغ کوه برآید، تاجی زرین و مرصع به گوهر بر تارک زال نهاد. همگی خندان و شادمان به کابل درآمدند و یاد سخنهای دیرین و روزگاران گذشته کردند. شهر کابل از نوای درای هندی و ناله بربط و چنگ و نای لبرز بود؛ چنان‌که گویی دد و دام نیز رامشگر شده‌اند و زمانه آرایشی تازه بر تن کرده است. یال و بش اسبان از مشک و زعفران معطر گشته بود.
در این هنگام، سیندخت با سیصد پرستنده میان‌بسته بیرون آمد؛ هر یک از ایشان جام زرینی پر از مشک و گوهر در دست داشتند. آنان سام را آفرین گفتند و گوهرها بر پای جهان‌پهلوان افشاندند، چنان‌که هیچ نیازمندی در آن جشن بی‌نیاز نماند. سام به خنده به سیندخت گفت: «تا کی می‌خواهی آفتاب کابل، رودابه، را از دیده ما بنهفتی؟» سیندخت پاسخ داد: «اگر تمنای دیدن آفتاب داری، هدیه و پیشکش آن کجاست؟» سام گفت: «هرچه دلت بخواهد از من بطلب!»
پس همگی به ایوان زرنگار و بهارخانه خرم درآمدند. چون چشم سام بر رودابه ماه روی افتاد، از شگفتی در جای خشک شد و دانست که هیچ واژه‌ای توان ستایش این زیبایی بی‌مانند را ندارد. به فرمان سام، مهراب پیش آمد و خطبه عقد و زناشویی بر طبق آیین و کیش پاک پهلوانی بسته شد. زال و رودابه را بر یک تخت شاهانه نشاندند و عقیق و زبرجد بر سرشان افشاندند؛ سر ماه به افسر نامدار آراسته شد و سر شاهزاده به تاج گوهرنگار. سپس دفتر گنجها و خواسته دادار بیاوردند و آن‌چنان دارایی و گوهر خواندند که گوش‌ها از شنیدنش شگفت‌زده می‌گشت. یک هفته در ایوان شاهی به بزم می نشستند و سه هفته دیگر در باغ‌های خرم به شادی گذراندند.
با پایان یافتن ماه، سام نریمان روی به سوی سیستان نهاد. زال، رودابه، سیندخت و مهراب نیز با سپاه و پیل و کوس همراه گشتند. برای رودابه عماری‌ها، هودج‌ها و مهدی شاهوار ساختند تا آن ماهروی در کمال آسایش سفر کند. قافله با دلی شاد و لبریز از آفرین به نیمروز رسید. سام سه روز دیگر بزم بزرگی برپا کرد. پس از آن، مهراب به کابل بازگشت و سیندخت چندی بماند. در این هنگام، سام نریمان تاج و تخت پادشاهی سیستان را به زال سپرد و خود به موجب منشور منوچهر شاه، لشکر به سوی گرگساران، باختر و مرزهای مازندران براند تا سرکشان و بدگوهران را سرکوب کند. بدین ترتیب، زال بر سریر پهلوانی نشست و سام با درفش خجسته روانه کارزار شد.