چون آفتاب درخشان رخ نهان ساخت و شب پردهٔ تیره بر جهان کشید، هنگام وعدهٔ دلدادگان فرا رسید. کنیزک پیام‌آور به نزد زال آمد و بشارت داد که همه‌چیز مهیاست. سپهبد زال، سرشار از آرزوی دیدار، شتابان روی به سوی کاخ بلند رودابه نهاد. در آن هنگام، ماهرویِ سیه‌چشم بر بالای بام درآمد؛ نگاری سروقامت که بر فرازش ماهی تمام می‌درخشید. چون نگاه دختر مهراب بر زال سوار افتاد، لب‌های بیجاده‌گون خویش را به خنده گشود و بانگ برآورد: «درود جهان‌آفرین بر تو باد ای جوانمرد! خوش آمدی و قدمت فرخنده باد.»
رودابه کلاف گیسوان بلند و مشکین خود را گشود؛ گیسوانی چون کمند، تابیده‌برهم و شکن‌درشکن که بر عارض چون انارش می‌ریخت. پس بانگ زد: «ای پهلوان! دست در این کمند گیسو زن و برکِش تا بر بالای باره فرود آیی.» زال چون آن مایه زیبایی و فداکاری را دید، در شگفت ماند و پاسخ داد: «من هرگز دست بر جان شریف تو نبرم و گیسوی نازکت را کمند خویش نسازم.» پس کمندِ خویش بگشود، حلقه بر کنگرهٔ کاخ انداخت و به یک جَست بر بام باره برآمد.
رودابه با دیدن زال دست در دست او نهاد و هر دو سرشار از شادی، خرامان از بام فرود آمدند و به تالار زرنگاری رفتند که چون بهشتی پر از نور و بوی خوش آراسته شده بود. کنیزکان به خدمت ایستاده بودند و جام‌های می در میان بود. زال زر شگفت‌زده بر فرّ و جمال رودابه نگاه می‌کرد؛ ماهرویی آراسته به طوق و گوشواره و گوهر، با رخساری چون لاله در سمن. زال نیز با شکوه کیانی، دشنه‌ای بر کمر و تاجی از یاقوت بر سر، در کنار او نشست.
آن شب به راز و نیاز و مهرورزی گذشت، بی‌آنکه دست از خویشتنداری و آزرم بردارند. زال با دلی پر از بیم و امید گفت: «گرچه منوچهرشاه و پدرم سام نریمان با این پیوند مخالفت خواهند ورزید و بر من بخروشند، اما من جان را نثار تو خواهم کرد و از پیمان تو برنمی‌گردم. پیش یزدان پاک نیایش می‌کنم تا دل شاه و سام را نرم گرداند.» رودابه نیز سوگند یاد کرد که جز زال زر، هیچ کس در جهان همسر او نخواهد بود. بدین سان دو دلداده تا سپیده‌دم راز گفتند؛ تا آنکه بانگ کوس از پرده‌سرا برآمد و زال کمند بر کنگره بست و از کاخ فرود آمد.