چون سالیانِ زندگانی اردشیر به هفتاد و هشت رسید، بیماری بر پیکر جهاندار چیره گشت و او دریافت که برگ‌های سبزِ بهارِ زندگی‌اش رو به زردی نهاده و هنگام خرامیدن به جهانِ دیگر فرا رسیده است. پس فرزند گران‌مایه خویش، شاپور، را به بالین فراخواند تا وصیتنامه تاریخی و اندرزهای بزرگ خویش را بر او فروخواند. اردشیر فرزند را هشدار داد که دین و شهریاری، چون دو برادرِ همزاد و دو دیبای به هم بافته بر یک کارگاهند؛ نه شاهی بی‌دین بر پای می‌پاید و نه دین بی‌تختِ شهریاری استوار می‌ماند، که هر دو پاسبانِ یکدیگرند. او شاپور را به دادگری، پرهیز از آز و خشم و دروغ، و پاسداری از رعیّت و دهقانان فراخواند و یادآور شد که سه چیز بنیادِ پادشاهی را ویران می‌سازد: ستمگریِ شاه، بالا کشیدنِ فرومایگان و فرودست ساختنِ هنرمندان، و انباشتنِ گنج از رنجِ مردم.
شهریارِ دیرینهٔ ایران، سپس پیروزی‌ها و دستاوردهای چهل سال و دو ماه پادشاهی خویش را بازگفت؛ از آبادانیِ شش شهرِ نامدار که بنیاد نهاده بود—خورهٔ اردشیر در خوزستان، گندشاپور، میسان بر کرانهٔ فرات، برکهٔ اردشیر، رام‌اردشیر در پارس، و اورمزد‌اردشیر با آب‌های شیرین و هوای عطرآگین—یاد کرد و آرزو نمود که این دادگری پایدار بماند. اما در پایان، پیشگوییِ غم‌انگیزی بر زبان آورد که پس از پانصد سال، نژاد و پیوندِ او از راهِ دانایی سرپیچی خواهند کرد، آیین اهریمنی برخواهند گزید و دادگری را به فراموشی خواهند سپرد. آن‌گاه با نامِ پاکِ پروردگارِ جهان، دیده از گیتی فروبست و جهانِ فانی را بدرود گفت تا شاپور بر تختِ کیانی تکیه زند.