چون اردشیر شاه بر اورنگ خسروی و تخت کیانی جای گرفت، شکوه و فره ایزدی بار دیگر بر پهنه ایران‌زمین سایه افکند. در آن انجمن بزرگ، پیری کهنسال و گران‌مایه به نام خراد، که زبانی آراسته به راستی و روانی سرشار از دادگری داشت، پیشگاه شهریار درآمد. او سر بر آستان شاهی نهاد و سخن به نیایش و ستایش گشود؛ شاه را به خلوص دل دعا گفت که تا چرخش روزگار باقی است، انوشه و جاویدان بماند و تاج و تخت کشور به فرجامی پیروزمندانه شادمان گردد.
خراد از کرانه‌های اقتدار اردشیر یاد کرد؛ که چنان دادگری و هیبتی در گیتی پراکنده که حتی مرغان هوا و ددگان بیابان از هر سو به اطاعت صف کشیده‌اند و والاتباران جهان در برابرش سر فرود آورده‌اند. او یادآور شد که هیچ کس را توان توصیف کامل عدل اردشیر نیست، چرا که بنیاد پادشاهی او بر بزرگی و داد بنا شده است. بزرگان و مردمان، خداوندی را که آنان را در چنین روزگار فرخنده‌ای زنده داشته سپاس می‌گزارند؛ روزگاری که مردم دل به مهر و گفتار نیکوی شاه سپرده‌اند و در پناه ایمنی او زندگی می‌کوشند.
خراد افزود که اردشیر راه بدخواهان و متجاوزان را از هند تا چین مسدود کرده، ریشه غارت و کین و بیداد را برکنده و غریو جنگ‌طلبان را خاموش ساخته است. او بنیانی بس استوار از عدالت در خاک ایران افکنده که نسلهای آینده نیز از میوه شیرین آن بهره‌مند خواهند شد. پیر فرزانه از روشنی اندیشه و حکمت شاه سخن گفت که مردان کهنسال را به رای تازه نوین می‌سازد و افق خرد جهان را گستره می‌بخشد. او اردشیر را خلعت ایزدی بر تن بخت و پادشاهی دانست و آرزو کرد که سایه همایونی این خسرو دادگر تا ابد بر جهان مستدام بماند و گیتی همواره زیر فرمان و تدبیر او پایدار باشد.