چون هنگام زایش فراز آمد، رازِ پنهانیِ دخترِ اردوان بر باد نیز آشکار نگشت. وی پسری خجسته به دنیا آورد؛ کودکی آراسته به آیینِ شهریاران و دارندهٔ روانی روشن. وزیرِ دانادستور، همهٔ کسان را از شبستانِ خویش دور گردانید و آن کودکِ فرخنده را «شاپور» نام نهاد. او شاهزادهٔ نوآمده را هفت سال تمام در نهان پرورد؛ نسلی کز فرّ و یالِ کیانی برخوردار بود.
روزی از روزها، وزیرِ خردمند به پیشگاهِ اردشیر بابکان درآمد و دید که اشک بر رخسارِ شاه خفته و اندوهی گران بر چهره‌اش سایه افکنده است. پس نیایش‌کنان گفت: «ای شاهِ جاوید! چرا روانت را با اندیشه و غم خسته می‌داری؟ تو به کامِ دل در جهان رسیده‌ای و سرِ دشمنان را از تختِ شهریاری بازتافته‌ای. اینک روزگارِ شادی و باده‌گساری است، نه هنگامِ زاری و ناله! هفت کشورِ زمین زیرِ فرمانِ توست و دادگری‌ات جهان را آراسته است.»
اردشیر پاسخ داد: «ای موبدِ رازدار و پاک‌دل! روزگار با زخمِ ششمیرِ ما راست شد و غم و ناخوبی رخت بربست، اما سالیانِ عمرِ من به پنجاه و یک رسیده است؛ موی سیاهم چون کافور سپید گشت و گلِ شادابی از چهره‌ام ناپدید شد. اکنون مرا پسری باید تا پیشِ رویم بایستد، مایهٔ دلگرمی و نیرودهندهٔ تاج‌وتخت باشد. پدرِ بی‌فرزند همچون فرزندِ بیپدر است که هیچ بیگانه‌ای او را به مهر در بر نگیرد. پس از من، تاج و گنجینهٔ به رنج گردآمده به چنگِ دشمنان خواهد افتاد و نصیبِ من تنها خاکِ سرد و دردِ رستاخیز است.»
وزیرِ کهنسال چون این سخنانِ دردآلود را شنید، در دل گفت که اینک زمانِ گشودنِ راز رسیده است. پس گفت: «ای شاهِ مهربان و جوانمرد! اگر مرا امانِ جان دهی، این رنجِ گران را از دلت خواهم زدود.» شاه امان داد و گفت: «ای مردِ دانا! بگوی آنچه می‌دانی، که برتر از گفتارِ خردمندان چیست؟»
دستور گفت: «در نزدِ گنجورِ شاه حقه‌ای مهرشده امانت است. بفرما تا آن را به پیشگاه آورند.» گنجور حقه را آورد و به دستور داد. شاه پرسید: «در این حقه چیست و مهرِ کیست بر آن نهاده شده؟» دستورِ فرزانه پاسخ داد: «در این حقه خونِ گرمِ من است؛ مردی و شرمگاهِ من است که آن را از بن بریدم! آن روز که دخترِ اردوان را به من سپردی تا بکشم، دریافتم که او از تو باردار است. از کردگارِ جهان ترسیدم و نخواستم فرزندِ شاه را در نهان نابود کنم. اما برای آنکه فرمانِ تو را نادیده گرفته بودم و برای آنکه هیچ کس مرا به چشمِ خیانت ننگرد و در دریای تهمت نشوید، در همان دم مردیِ خویش را بریدم و در این حقه مهر کردم و به گنجور سپردم. اکنون شاپورِ تو هفت‌ساله است؛ فرزندی که بر تارکِ گیتی چون ماهِ تابان می‌درخشد و مادرمهربانش نیز زنده و پاسدارِ اوست!»
اردشیر بابکان از این فداکاری و خردِ شگفت‌انگیزِ وزیر مبهوت گشت. او وزیر را ستود و وعده داد که رنجش را بی‌پاسخ نگذارد. آن‌گاه شاه تدبیری اندیشید تا فرزندِ خویش را بیازماید: فرمان داد صد کودکِ همسال، هم‌قد و هم‌شکل با شاپور را گرد آورند، جامه‌هایی یکسان بر ایشان بپوشانند و همگی را به میدانِ چوگان فرستند تا شاه با پیوندِ خونی و مهرِ مادری و گواهیِ دل، پسرِ خویش را در میانِ آن کودکانِ زیباروی بازشناسد.