چو خورشید به زردی گرایید، اردشیر بابکان سپاه دلاور خویش را به حرکت درآورد و بنه‌وبارِ سنگین و غیرضروری را بر جای نهاد. چون نیمه‌شب تاریک فرا رسید و سایه بر جهان افکند، شاهنشاه به اردوگاه گردآمدهٔ کردان نزدیک شد. او دشت را یکسره پر از خفتگانی یافت که غافل از تقدیر خویش آرمیده بودند و دل لشکرشان آشفته و بی‌خبر بود. اردشیر تیغ از غلاف برکشید و لگام تکاور خویش را رها ساخت. شمشیرهای ایرانیان بر سر دشمنان خفته فرود آمد و دشت از سرها و دست‌های افتاده پوشیده گشت، چنان که گیاهان صحرا از خون سرخرنگ رنگین شدند. شمار بی‌شماری از سرکشان به اسیری درآمدند و گردن‌کشی و نابخردی آنان خوار گردید. اردشیر سرزمین‌های آنان را به تاراج به سپاهیان داد و بدره‌های زر میان سربازان بخشید. امنیت و داد چنان در پادشاهی او استوار شد که اگر پیرمردی طشتی پر از زر بر سر می‌نهاد و در صحرا می‌گشت، از دادگری شاه و بخت بلند او هیچ‌کس را یارای چشم‌داشت بر مال او نبود. با این همه، اردشیر به این نبرد بر خفتگان فخر نفروخت و سرافراز به شهر اصطخر بازآمد. او فرمان داد تا اسبان را پرورش دهند و سلاح جنگجویان را بی‌عیب سازند تا سپاه آماده نبردهای بزرگ آینده گردد.