چون فریبرز، پور شاه کاووس، کلاه پهلوانی و سپهسالاری بر سر نهاد، بر آن شد تا تدبیری نوین در اندازد. او رهام گودرز را که پهلوانی آزاده، گران‌سنگ و روشن‌روان بود فرخواند تا گهر و نام خود را در ماموریتی مخاطره‌آمیز آشکار سازد. فریبرز به او فرمان داد که به نزد پیران ویسه، سالار توران، رود و این پیام را ابلاغ کند: «چرخ گردان بر یکسان نماند؛ گاه یکی را به اوج آسمان می‌برد و گاه دیگری را زار و نژند می‌سازد. شبیخون و دستبرد در تاریکی شب، شایسته مردان گرزدار و کنداور نیست. اگر رای تو بر درنگ است، ما نیز مهلت می‌دهیم و اگر نبرد می‌خواهی، صف کارزار می‌آراییم.»
رهام پیغام و نامه فریبرز را برگرفت و رو به سوی اردوگاه تورانیان نهاد. چون به طلایه‌داران سپاه توران رسید، از نام و نژادش پرسیدند. رهام با دلیری پاسخ داد که دلاوری جنگجو و پیامی از سوی فریبرز کاووس برای پیران داراست. طلایه‌دار شتابان پیام را به پیران رساند و پیران دستور داد پیک ایرانی را با گشاده‌رویی و احترام پذیره شوند. رهام، اگرچه در نهان از خدعه دشمن بیمناک بود، وارد بارگاه شد. پیران با دیدن او، گرمش نواخت و بر تخت خویش جایش داد.
رهام راز نهفته را آشکار کرد و پیغام فریبرز را بازگفت. پیران دانا سخنان او را شنید و پاسخ داد: «این رزم را کوچک نتوان شمرد. شما پیش‌دستی کردید و طوس بی‌هیچ درنگ و تدبیری مانند گرگی گرسنه به مرز ما تاخت و بی‌باکانه خرد و بزرگ، گناهکار و بی‌گناه را از دم تیغ گذراند. اکنون ایرانیان سزای آن بدسگالی را دیده‌اند. با این حال، اگر تو سپهسالار واقعی هستی، بدان که اگر یک ماه مهلت برای درنگ و عقب‌نشینی به شهر و دیار خود بخواهید، هیچ سواری از توران به جنگ شما نخواهد آمد. اما اگر کماکان تشنه جنگید، صف بیارایید که من آماده‌ام.»
پس از آن، پیران پاداشی گران‌سنگ و خلعتی شایسته پهلوانی رهام به او بخشید و او را بدرود گفت. رهام به نزد فریبرز بازگشت و پاسخ پیران را بازگفت. فریبرز که مهلت یک‌ماهه را غنیمت یافت، به بازسازی سپاه پرداخت؛ سر بدره‌ها و گنجینه‌ها را گشود، به لشکریان درم و دینار بخشید، سلاح‌ها و تجهیزات آسیب‌دیده را نو ساخت و صفوف رزمندگان را برای رویدادهای پیش رو آراست.