چون خورشید درخشان از پس کوهسار بردمید و سپیده کلاه روشنی بر سر گیتی نهاد، سپاه پراکنده ایران، شکسته و جگرخسته، گرد هم آمدند. پهلوانان و رزمدیدگان از بخت برگشته خویش و داغ فرود جوان سخن می‌گفتند. برادر بر خون برادر مویه می‌کرد و یاد خویشان ازدست‌رفته بر زبان‌ها بود. ایشان را دیگر جای درنگ در آن مرز نبود؛ پس دل پر از کین و روان پر از اندوه ساخته، به سوی کاسه‌رود بازگشتند تا به پیشگاه کیخسرو روند و رخصت نبردی بس گران‌تر ستانند.
در آن سو، طلایه‌داران توران چون رزمگاه را خالی از خصم یافتند، بی‌درنگ شاصدای پیروزی را به پیران ویسه رساندند. پیران با کارآگاهان خویش شتابان به سراپرده‌های برافراشته ایرانیان درآمد. همه‌جا را چون باغی آراسته از خیمه‌ها و جامه‌ها و سلاح‌های گرانبها یافت، اما تهی از آدمی. پیران در کار شگفت‌انگیز چرخش روزگار به اندیشه فرورفت؛ از فراز و نشیب جهان و روزگاری که گاهی شادمانی بخشد و گاه بیم و هراس، حیرت کرد و سپردن دل به جام می را بهترین چاره دید.
پیران پیامی شتابان نزد افراسیاب فرستاد. شاه توران از شنیدن خبر عقب‌نشینی ایرانیان و کشته شدن فرود، از بند غم رهایی یافت. شهرها را آراستند، درم و دینار بر سر هم افشاندند و چنگ و رباب دو هفته تمام در ایوان افراسیاب طنین‌انداز شد. در هفته سوم، افراسیاب گنجینه‌های بیکران خویش را گشود؛ خلعتی شامل دینار و گوهر، کمربندهای زرین، اسبان تازی با ستام زرین، تیغ‌های هندی با نیام زر، تختی از عاج و ساج، مهدهای فیروزه و تاج‌های بیجاده، همراه با کنیزان چینی و غلامان رومی و جام‌های فیروزگون پر از مشک و عنبر به پیران بخشید.
سپس افراسیاب پیران را پندهایی گرانمایه داد: او را سفارش کرد که همواره با موبدان و دانایان نشست‌وبرخاست کند، سپاه را هوشیار دارد و جاسوسان خردمند به هر سوی جهان گسیل دارد. افراسیاب پیران را زنهار داد که از کیخسرو جوان—که اکنون صاحب تاج و خواسته‌ست—و به‌ویژه از رستم دستان غافل نماند، چرا که در هر جایی که رستم پهلوان باشد، آرامش و خواب خوش بر تورانیان حرام خواهد شد. پیران پندهای شهریار خویش را با جان پذیرفت و همراه سپاه رو به سوی ختن نهاد. بدین‌سان داستان غمانگیز فرود به پایان آمد و نوبت به حماسه و رزم گران کاموس کشانی رسید.