گفتار اندر داستان فرود سیاوش

چون جهانجوی به اوج والایی و سرکش‌افرازی رسد، بزرگ‌ترین تباهی آن است که زمام سپاه و تدبیر رزم خویش را به دست نااهل و بدخواه سپارد. رشک، دردی نهفته و جان‌کاه است که چون آتش در دل سوزان می‌گردد و اشکی بر دیدگان می‌آورد که چاره‌اش در دست هیچ پزشکی نیست. مردی که از تبار بزرگان است، اگر زیاده‌خواه و خودکام گردد و روزگار او را به بندگی و فرمان‌بری وافراید، تظاهر به دوستی کند اما کینه در نهان پرورد. سپهسالاری که چنین مارِ آستینی را دوست خواند، نشان آن است که خرد از خانه دلش رخت بربسته است. آن‌گاه که چرخ سپهر آرزوهای مرد کینه‌توز را برنیاورد، او نیکی آفرینش را نادیده گیرد و جز تباهی شهریار و فروماندگی سپاه نخواهد. در بن‌مایه وجود کسی که خرد ریشه ندوانده باشد، به راستی نزد فرزانگان از شمار آدمیان بیرون است. این گفتار، سرآغازی است پررمزوراز تا آشکار شود چگونه بدخویی و نابخردی سرانجام دلاوران را به کام فاجعه می‌کشاند.