پس از آنکه پیروزی‌های شگفت‌انگیز و دلاوری‌های رستم دستان در مصر و بربرستان به گوش جهانیان رسید، کاووس‌شاه نامه‌ای به قیصر روم فرستاد تا سواران نبردآزما و سنان‌داران خردمند روم را برای بازپس‌گیری مرزهای ایران گرد آورد. در این میان، خبر شکست شاهان مصر و بربر به دشت سواران نیزه‌ور و سرزمین هاماوران رسید. سالاران و سران عرب که پیشتر در نبرد با هجوم سپاه افراسیاب و گرگساران تن به رنج و کین داده بودند، فرستاده‌ای چالاک به نزد کاووس‌شاه در بربرستان گسیل داشتند. آنان در نامه‌ای فخیم و وفادارانه پیمان بستند که با بازگشت شهریار ایران، سنان‌های خود را بر دوش کشیده و زمین را از کوه تا کوه از خون تورانیان پر سازند.
کاووس‌شاه چون وفاداری و آمادگی آنان را دید، دلگرم شد و نامه‌ای تند و هشداردهنده به افراسیاب نوشت. شاه ایران او را به زیاده‌خواهی و نابخردی متهم ساخت و هشدار داد که خاک ایران نشستگاه شهریاران کیانی است و پلنگ ژیان هرگز نمی‌تواند در برابر چنگال شیر غران پایداری کند؛ پس باید هرچه زودتر دست از ایران بشوید و به همان مرز توران بسنده کند. اما افراسیاب با شنیدن این پیام، سرش پر از کینه گشت و پاسخی گستاخانه فرستاد؛ او مدعی شد که خاک ایران از دو سو متعلق به اوست: نخست آنکه خود از تبار تور، فرزند فریدون است و دیگر آنکه به نیروی شمشیر خویش اعراب را از آن بیرون رانده است، پس جنگ را برمی‌گزیند.
چون پیام افراسیاب به کاووس رسید، شاه ایران لشکر بی‌کران خود را به سوی سرزمین سوریان به حرکت درآورد. دو سپاه عظیم در برابر هم صف‌آرایی کردند؛ خروش کوس و ناله بوق‌های جنگی گوش جهان را کر کرد و غبار سم اسبان چهره خورشید را تیره ساخت. در آن رزمگاه خونین، تیغ‌های بران و ضربات سنگین تبرزین، دریاچه‌ای از خون برپا کرد. بخت از تورانیان برگشت و دو سوم سپاه افراسیاب بر خاک افتادند. افراسیاب که شکست را نزدیک دید، خشمگین و جوشان چون می بر سر آتش، خدیو و دلیران خویش را فریاد زد و وعده داد هر کس رستمِ سگزی را از زین پلنگینه به زیر کشد، دختر خویش و پادشاهی را به او خواهد بخشید. تورانیان بار دیگر حمله بردند، اما در برابر سپاه ایران تاب نیاوردند و افراسیاب، شکست‌خورده و نومید، نوشِ پیروزی را زهر دید و با لشکری تباه‌شده به سوی توران گریخت.