چون سپاه افراسیاب شتابان از رود بگذشت، گیو پیشتازی جست تا پل را بر تورانیان ببندد و گردان ایران را مهلت رزم‌پوشی دهد. اما تورانیان پیشتر گذشته بودند. پس تهمتن رستم ببر بیان بر تن کرد و بر پشت رخش پیل‌پیکر نشست. با دیدن چهره تابناک و یال و کوپال رستم، دل افراسیاب از بیم تهی شد. طوس و گودرز نیزه‌گذار، گرگین و گیو، بهرام و زنگه شاوران، و فرهاد و برزین بسان پلنگان دژم صف آراستند. گیو به قلب سپاه دشمن زد و رزم‌سازان چین را تارومار ساخت.
افراسیاب که هراس رستم بر جانش سایه افکنده بود، به سرزنش پیران پرداخت و او را به کارزار فرستاد. پیران با ده هزار دلیر خنجرگذار حمله برد، اما رستم خروشان چون دریای مواج بر آنان تاخت و دو بهره از نامداران توران را به خاک افکند. افراسیاب که ن نابودی سپاهش را دید، سراغ الکوس را گرفت؛ پهلوانی که در مستی لاف کینه‌جویی با رستم و گیو زده بود. الکوس با شنیدن این سخن، بر اسب سیاه‌فام خویش، شبرنگ، نشست و با هزار سوار بر زواره تاخت، به گمان آنکه او رستم است.
زواره دلاورانه جنگید اما از زخم گرز سنگین الکوس بیهوش از اسب افتاد. الکوس فرود آمد تا سر از تنش جدا کند که ناهنگام بانگ رعدآسای رستم در دشت پیچید. دست الکوس سست شد و به شتاب بر زین نشست. رستم با نیزه‌ای پرقدرت الکوس را از زین برداشت، بر هوا چرخاند و چون پاره‌کوهی بر زمین زد تا جان سپرد. سپس هفت گرد دلیر ایران تیغ‌ها برکشیدند و چنان بر تورانیان تاختند که کشته‌ها بر روی هم تلنبار شد و دشت نبرد از خون لعل‌گون گشت.