چون کاووس‌شاه از رزم‌ها فراغ یافت و بر تخت کیانی تکیه زد، سخن‌گویی خردمند پرده از رازی دل‌انگیز برداشت و وصف زیبایی شگفت‌انگیز سودابه، دخت شاه هاماوران را در پیشگاه شهریار سرود؛ بانویی که سروِ بستان پیش قامتش سر فرود می‌آورد و طره‌های مشکینش چون کمندی دلارام بر چهره چون ماهش سایه می‌افکند. کاووس را دل از شنیدن این اوصاف بشکفت و آن را پیوندی فرخنده دید. پس فرستاده‌ای بیدار، گران‌مایه و سخن‌دان را برگزید تا به دیار هاماوران بشتابد و پیام شاهنشاه ایران را به شهریار آن مرزوبوم برساند.
فرستاده، آراسته به واژگان شیرین و استوار، پیامی به شاه هاماوران داد که کاووس‌شاه—دارنده تاج خورشید‌نشان و تخت عاج—خواستار پیوند خویشاوندی با خاندان اوست؛ پیوندی که سایه امن شهریار ایران را بر هاماوران گسترده می‌سازد و افتخاری بزرگ برای آن دیار به ارمغان می‌آورد. چون شاه هاماوران این پیام را شنید، سرش از اندوه گران شد و دلی پردرد یافت؛ چرا که سودابه یگانه فرزند و گرامی‌تر از جانش بود و جدایی از او بارِ گرانِ روزگار می‌نمود. اما شاه هاماوران نیک می‌دانست که او را یارای تاب‌آوری در برابر توان و سپاه شاهنشاه ایران نیست. پس خشم و درد خویش را به جان خرید و از سر ناچاری، تسلیم خواست کاووس‌شاه گشت.
شاه هاماوران دخترش سودابه را به خلوت فراخواند و از پیام کاووس و فرستاده چرب‌زبانش سخن گفت. سودابه خردمندانه پاسخ داد که کاووس شهریار گیتی است و پیوند با او نه مایه‌ی سوگ، که سرچشمه‌ی بزرگی و پناهی استوار در برابر سختی‌هاست. شاه هاماوران چون رضایت خرسندانه سودابه را دید، دل به کار سپرد، فرستاده ایران را گرامی داشت و پیمان زناشویی را بر آیین خویش استوار ساخت.
پس از یک هفته تدارک باشکوه، کاروانی از بی‌نظیرترین گنجینه‌ها آراسته شد: سیصد عماری زرین، چهارصد خدمتکار، هزار اسب و استر و شتربار پُر از دیبا و دینار. سودابه چون ماه نوزین بر عماری نشست و به سوی ایران‌زمین روانه گشت. چون به نزد کاووس‌شاه رسید، زیبایی‌اش چشم‌انداز بارگاه را خیره ساخت؛ نرگسان جادو و لب‌های یاقوت‌گونش، هوش از سر شاهنشاه برد. کاووس نام یزدان پاک را بر زبان آورد، موبدان و بخردان را گرد آورد و عقد پیوند آن دو بر طبق کیش و آیین کیانی بسته شد و سودابه بانوی بزرگ شهریار ایران گشت.