شاه هاماوران که دلش از باج‌گذاری به ایران و از دست دادن دخترش سودابه پرخون و آکنده از کین بود، در نهان چاره‌ای ننگین سنجید تا شاه ایران را غافلگیر سازد و از یوغ بندگی برهد. پس از یک هفته، فرستاده‌ای خرامان نزد کی‌کاووس فرستاد و با زبانی نرم و افسونگر از او دعوت کرد تا به شهر «شاهه» آید و مهمان ایوان وی گردد. سودابه راز خبیث پدر را دریافت و کاووس را هشدار داد که این خرامیدن سوی هاماوران، دامی مرگبار است و پدرش به نام سور، خشم و پرخاش در سر دارد. اما کاووسِ غرورپیشه هشدارهای سودابه را خوار انگاشت و همراه با پهلوانان بزرگ ایران همچون گودرز، گیو و طوس پای در راه نهاد. شهر شاهه را سراسر آذین بستند، بر تارک شاه گوهر و زعفران و عنبر افشاندند و یک هفته تمام در بزم و شادمانی گذراندند؛ چنان‌که شاه هاماوران و سپاهش چون کهتران در پیشگاه ایرانیان میان بسته بودند تا شک و بدگمانی را بفرمایند.
چون ایرانیان یکسره غافل و آسوده‌خاطر گشتند، سپاه جادوان و جنگاوران بربرستان که در نهان با شاه هاماوران پیمان بسته بودند، شبانه شبیخون آوردند. بانگ بوق و کوس برآمد و کاووس‌شاه به همراه جهان‌پهلوانانش گودرز، گیو و طوس ناگهان به بند کشیده شدند. شاه هاماوران ایشان را به دژی استوار و سر به فلک کشیده بر فراز کوهی در میان ابرها فرستاد و هزار سپاهی خنجرگذار را بر آنان گماشت و سراپرده شاهی را به تاراج برد. آنگاه فرستادگانش را فرستاد تا سودابه را بازگردانند. اما سودابه چون فرستادگان را دید، جامه خسروی را بر تن درید، چنگ در گیسوان مشکین زد و روی خود را به ناخن خست. او فرستادگان پدر را سگ نامید و بانگ برآورد که هرگز از کاووس جدا نخواهد شد و وفاداری به شوهر را بر زندگی خوش ترجیح می‌دهد. شاه هاماوران از سرکشی دخترش خشمگین شد و او را نیز روانه همان دژ کوهستانی کرد تا در بند همدم و پرستار کاووس باشد.
با اسارت کاووس و بزرگان، تخت شاهی ایران بی‌شهریار ماند و آشفتگی گیتی را فراگرفت. افراسیاب تورانی از این فرصت بهره جست، لشکری گران ساخت و نخست به دشت نیزه‌وران و تازیان تاخت و پس از نبردهای خونین سه ماهه، آنان را شکست داد و بر سراسر ایران‌زمین استیلا یافت. روزگار بر ایرانیان تیره گشت و مردمان گروه گروه بنده و اسیر شدند. دو بهره از مردم ایران به زابلستان پناه بردند و با زاری از رستم خواستند تا ایران را از چنگال اژدهای توران برهاند. رستم از غم ایران اشک خونین افشاند، میانِ کین بست و سوگند یاد کرد که به محض آگاهی دقیق از جایگاه کاووس، سپاه روانه سازد و خاک ایران را از وجود ترکان پاک گرداند.