چون کی‌کاووس از بند هاماوران رهایی یافت و به پارس بازآمد، دگربار بر تخت شهریاری تکیه زد و دادگری پیشه ساخت. او فرمان داد تا جهان را به آیین نیکی بیارایند و بساط شادی و کامرانی بگسترند. سران و گردان بیدار دل را به هر سو فرستاد؛ لشکریانی گران روانه مرو، نشابور، بلخ و هری گردیدند تا مرزهای ایران‌زمین از دستبرد بدخواهان ایمن ماند. چنان عدل و دادی در گیتی پدید آمد که گویی گرگ و میش در کنار یکدیگر می‌آسودند. از شکوه‌مندی، گنج‌های بی‌کران و فرّه ایزدی کاووس، نه تنها بزرگان و تاجداران پیش او سر فرود آوردند، بلکه پریان، دد و دام نیز فرمانبردار او گشتند. کاووس‌شاه منشور جهان‌پهلوانی را به نام رستم دستان نگاشت و نیک‌بختی روزگار خویش را از برکت وجود آن پهلوان یگانه دانست.
آن‌گاه کاووس همت بر ساختن کاخ‌هایی بی‌نظیر بر ستیغ کوه البرز گماشت؛ بناهایی که ساختن آن‌ها مایه رنج و خواری دیوان سرکش شد. به فرمان شاه، دو خانه از سنگ خارا تراشیدند که هر یک ده کمند بلندی داشت. در میان آن سنگ‌های سخت، آخورهایی استوار با میخ‌های پولادین و ستون‌های خارایین برافراشتند تا اسبان جنگی و شتران کژاوه‌کش را در آن جای دهند. دو خانه دیگر از آبگینه صاف ساختند و درونش را با زبرجدهای درخشان آراستند؛ تالارهایی برای خرامیدن و خوردن که تن را مایه خرم و تندرست می‌داشت. دو خانه دیگر نیز از سیم خام برافراشتند تا گنجینه سلیح و ابزار نبرد باشد. بر فراز همه، کاخی زرین و شگفت‌آور ساختند که بلندی‌اش به شصت گز می‌رسید.
در آن پردیس البرز، زمستان و تابستان یکسان گشته بود؛ نسیمی عنبرین می‌وزید و باران چون می ناب جان‌پرور بود. ایوان‌ها به یاقوت و فیروزه نگارین شده بودند و بهاری جاودانه، بی‌خزان و پرگل بر آن سامانه سایه افکنده بود. در آن سامان، دل‌ها از رنج و غم آزاد بودند و تنها دیوان شرور در بندِ بادافره و سخره‌کشی، زاری و ناله می‌کردند، چرا که روزگارِ بد به خواب رفته بود و داد شاهی بر جهان فرمان می‌راند.