تهمتن رستم، پهلوان خرد و زور، رخش آتش‌گهر خویش را برانگیخت و پی‌درپی پس‌پشت افراسیاب کینه‌توز شتافت. او اسب خویش را نوید داد که امروز باید کار را یکسره کند و دشت را از خون دشمنان به رنگ مرجان درآورد. رخش پرشتاب چون صاعقه از جای برکند، چنان‌که پنداری از پهلوهایش بال رسته است. رستم کمند کیانی را از فتراک گشود و تاب داد و بر گردن و شانه سپهدار ترکان افکند. اما افراسیاب با زیرکی سر و یال فرود آورد و اسب بادپایش چون آتش برجهید، تا حلقه‌ی کمند نگریزد و شاه توران، با دهانی خشک از ترس و تنی غرق در عرق رنج، از چنگال تهمتن رست.
با گریختن افراسیاب، بنیاد سپاه توران فروپاشید. دو بهره از سپاهیانش هرگز به خرگاه خویش بازنگشتند؛ یا بر خاک افتاده، یا خسته و نالان به بند اسارت درآمدند. اسبان زرین‌ستام، ترگ‌ها و شمشیرهای با نیام زرین و زر و گوهر بی‌شمار به دست دلاوران ایران افتاد. هیچ‌کس کلاه از سر کشته‌ای برنتافت و برگشتگان را دنبال نکرد، چراکه ایرانیان از دشت نبرد به نخچیرگاه بازآمدند و از تمام نعمت‌های گیتی بی‌نیاز گشتند. نامه‌ای از فتح نمایان و سلامت پهلوانان — که تنها زواره از اسب افتاده بود و بس — به نزد کاووس‌شاه فرستادند. دو هفته در آن دشت فرخنده به شادمانی و کامرانی بپرداختند و در روز سوم هفته به دربار شهریار برگشتند. چنین است رسم سرای سپنج که روزی به شادمانی گذرد و روزی به رنج، و خردمند دلبسته این جهان گذران نمی‌شود. و بدین گونه داستان این نبرد پایان یافت تا سرود رزم رستم و سهراب طنین‌انداز گردد.