چون راز دلدادگی زال و رودابه در دیار کابل بر سر زبان‌ها افتاد، آرامش از سرای مهراب‌شاه رخت بربست و موجی از بیم و خشم، نهاد شهریار کابل را فراگرفت. مهراب که تبار از ضحاک داشت، می‌دانست که این پیوند خشم منوچهرشاه و پهلوان سام را برخواهد انگیخت و آتش کین بر دودمانش خواهد زد. پس خشمگین و پرخاش‌جوی، سیندخت را به نزد خویش خواند و بانگ برآورد که در برابر کینه‌جویی شاه گیتی و گرز یک‌زخم سام، کابل را توان پایداری نیست. مهراب در اوج پریشانی فریاد زد که تنها راه رهایی شهر، خوار ساختن و از میان برداشتن سیندخت و دخت گناه‌کارش رودابه است تا شاید آتش رشک و کین از دل شهریار ایران فروکشد.
سیندخت چون این سخنان سهمگین را شنید، سر بر زمین نهاد و خاموش ماند. او که بانویی پرخاش‌جو نبود بلکه درایت و خردمندی‌اش بر خشم میچربید، ژرفدانه چاره‌ای اندیشید. دستان بر سینه نهاد و پیش آمد و مهراب را گفت: «سخنی از من بشنو و آن‌گاه هر آنچه دلت می‌خواهد بکن. اگر مال و خواسته برای پاسداری از جان است، در بخشیدن آن دریغ مورز. شب هرچند تاریک و دیرپای باشد، سرانجام جایش را به چشمه روشن روز خواهد داد.» مهراب بانگ برزد که داستان‌سرازی مکن و اگر چاره‌ای داری بگو، وگرنه جامه سرخ خون بر تن کن.
سیندخت با وقار و استواری پاسخ داد که نیازی به ریختن خون نیست. او پیشنهاد کرد که خود به تنهایی، چون تیغ برکشیده از نیام، به نزد پهلوان سام رود و با سخنان نپخته را به کوره خرد پخته گرداند و دل سام را نرم سازد. تنها خواسته او این بود که مهراب گنجینه‌های شهر را در اختیارش گذارد و مهم‌تر از آن، سوگند یاد کند که تا بازگشت او، هیچ آسیبی به رودابه نرساند. مهراب کلید گنج‌خانه‌ها را به او سپرد و سوگند استوار یاد نمود.
آن‌گاه سیندخت چون پهلوانی خردمند به آراستن کاروان خویش پرداخت. او تن به دیبای گران‌بها و سر به گوهرهای ناب آراست و سی هزار دینار زر خالص، ۳۰ اسب تازی و پارسی با ستام‌های زرین، ۶۰ پرستنده طوق‌برعنق با جام‌های پر از مشک و کافور و پیروزه، ۴۰ جامه دیبای گوهرنشان، ۲۳۰ تیغ هندی آخته و زهرآلود، ۱۰۰ اشتر سرخ‌موی، ۱۰۰ استر بارکش، تاجی پرگوهر با طوق و گوشوار، و تختی زرین به درازی ۳۰ده آرش که بر چهار ژنده‌پیل هندی بار شده بود، مهیا ساخت. بدین‌سان، این بانوی فرزانه با کاروانی بس شکوهمند راهی پهنه‌سار کارزار شد تا با سپر خرد و گنج، دیار کابل و دختر خویش را از آذرخش جنگ برهاند.