چون سپیده سر زد و جهان‌پهلوان سام نریمان از خواب برخاست، موبدان، دانایان و ستاره‌شناسان درگاه خویش را گرد آورد تا راز نامه فرزندش زال را بر آنان بگشاید. سام پرسید: «چگونه دو گوهر نژاد که مانند آب و آتش ضد یکدیگرند و بنیادشان بر کینه دیرین فریدون و ضحاک نهاده شده، می‌توانند با یکدیگر پیوند یابند؟ سرانجام این پیوند بر چه خواهد گذشت؟» ستاره‌شناسان روزی دراز را به بازجستن رازهای آسمان گذراندند و در گردش اختران به کاوش پرداختند. سرانجام، با لبخند بر لب و چهره‌ای گشاده پیش آمدند و مژده دادند که تقدیر، این دو دشمن‌نژاد را برای شادمانی به هم رسانده است.
اخترشناسان به سام گفتند که از پیوند زال سپیدموی و رودابه دختر مهراب کابلی، پهلوانی پیل‌پیکر و شیردل پا به جهان خواهد گذاشت. او کسی است که شمشیر برمی‌کشد و جهان را زیر پا می‌آورد، تخت پادشاهی ایران را بر بال ابرهای خرد می‌نشاند و ریشه بدخواهان را از خاک برمی‌کند. نه سگسار بر جای می‌ماند و نه مازندران؛ او با گرز گران خویش زمین را از تیرگی می‌شوید، رنج از چهره دردمندان می‌زداید و درِ جنگ و گزند را بر جهان می‌بندد. او امید ایرانیان است و حتی پلنگان جنگی نیز در برابر باره و اسب او رخسار بر خاک می‌سابند.
سام نریمان با شنیدن این پیش‌گویی خجسته، شادمان گشت و ستاره‌شناسان را با زر و سیم بی‌گران بنواخت. سپس فرستاده زال را پیش خواند و بدو گفت: «اگرچه در آغاز این پیوند ناپذیرفتنی می‌نمود، اما من بر سر پیمانی که با زال بسته‌ام می‌مانم.» سام به فرستاده درم بخشید و او را با مژده موافقت خویش روانه ساخت. آن‌گاه فرمان نهیب سپاه داد؛ هزار تن از سرکشان گرگسار را به بند کشیده، با بانگ کوس و ناله شیپور، لشکر خویش را از رزمگاه به سوی ایران‌زمین به حرکت درآورد. چون فرستاده به زال رسید و پاسخ شاد سام را آورد، زال بر آفریننده جهان سپاس گفت و به درویشان و نیازمندان زر و سیم فراوان بخشید.