با فرا رسیدن ماه فروردین و خرم شدن گیتی، پنج ندیمهٔ وفادار رودابه برای گشایش گره عشق بانوی خویش، به دیبای رومی آراسته شدند و گل در گیسوان مشکین بستند. آنان به سوی لب رودباری رهسپار شدند که لشکرگاه زال زر در آن سو برپا بود. ندیمگان با چهره‌هایی چون گلستان، نوبهار را بهانه ساخته و به چیدن گل پرداختند.
دستان سپیدموی از فراز تخت بلند خویش نظر کرد و چون آن بتان گل‌پیکر را دید، از چگونگی آنان پرسش نمود. خادمان وی را آگاه ساختند که این پری‌چهرگان، ندیمگان رودابه—ماه کابلستان و دختر مهراب—هستند. زال را شوخ‌چشمی و شوقی در دل پدید آمد؛ پس کمان خواست و پیاده به سوی رودبار شتافت. در آن هنگام، مرغابی از میان آب پرید؛ پهلوان زبردست، تیری از کمان رها کرد و مرغ پرزنان چکان‌خون بر آب افتاد. زال به غلام ترک خویش فرمان داد تا با قایق از رود بگذرد و شکار را بازآورد.
چون غلام جوان به آن سوی رود رسید، ندیمگان گرد او درآمدند و از نام و تبار آن پهلوان پیلتن و شیربازو پرسیدند که چنین چابک تیر بر هدف می‌نشاند. غلام با افتخار لب به سخن گشود و گفت که این سوار بی‌همتا، شهریار نیمروز، زال زر، فرزند جهان‌پهلوان سام است. ندیمگان لبخند زدند و در پاسخ گفتند: اگر شاه شما پهلوانی بی‌نظیر است، در کاخ مهراب نیز خورشیدی می‌درخشد که برتر از هر ماه است؛ سرور ما رودابه، با قامتی چون ساج، چهره‌ای چون عاج، چشمانی چون نرگس جادو و زلفی چون کمند مشکین، رشک پریان است.
غلام با شادمانی بازگشت و آنچه از وصف جمال رودابه شنیده بود، یک‌به‌یک برای پورِ سام بازگو کرد. از شنیدن این اوصاف، دل زال جوانی یافت و آتش عشقش تیزتر گشت. زال بلافاصله سیم و زر و گوهرهای گران‌بها به همراه پنج جامهٔ دیبای زربفت به غلام داد تا پنهانی به ندیمگان بسپارد و از آنان بخواهد که در گلستان بمانند.
سپس خود جهان‌پهلوان شتابان به گلستان آمد و با آوازی نرم و شیرین از ندیمگان خواست تا حقیقت زیبایی آن سرو سیمین‌بر را بازگویند. ندیمگان چون زال را استوار و راستگو یافتند، با ستایش بی‌حد، رخسار نیلگون و گیسوان کمندگونهٔ رودابه را وصف کردند و نوید دادند که دل بانوی خویش را به دام مهر او خواهند کشید. آنان تمهیدی چیدند تا شبی زال با کمند به پای دیوار کاخ بلند رودابه آید و شیر به وصال بره نائل گردد. زال با دلی سرشار از کامرانی و امید به لشکرگاه خویش بازگشت.