در اندرونی کاخ شاهی کابل، رودابه، بانوی ماهرو و سروقامت، پنج ندیمهٔ خردمند و رازدار خویش را گرد آورد؛ ندیمگانی که هر یک چو پروانه بر گرد شمع وجودش می‌گشتند. شاهزاده‌خانم دژم‌دل، پرده از راز نهان برپیوست و سرِّ درون افشا ساخت. او آنان را همدم و غمگسار روزگار خویش خواند و گفت که سینه و جانش چون دریایی خروشان از سوز عشق جوشان است؛ موجی که سر به آسمان برکشیده و آرام از کفش رباینده است. روشنیِ دلِ رودابه از یادِ پورِ سام، زالِ سپیدموی بود؛ چنان‌که در خواب و بیداری، یک دم اندیشهٔ چهر و مهرِ او از خاطرش نمی‌گسست. او از بندگان وفادار خویش چاره و درمانی برای این تپش‌های رنج‌آلود طلبید تا جانش را از بارِ سنگین اندوه برهانند.
پرستندگان از شنیدن این رازِ ناهنگام و شگفت‌انگیز، سراسیمه و حیرت‌زده برپا خاستند. آنان با شگفتی زبان به ملامت و هشدار گشودند و گفتند: ای سرورِ بانوانِ جهان و ای گوهرِ تابناک میانِ بتان از هند تا به چین! حسنی که تو راست، چمن را از داشتن سرو بی‌نیاز ساخته و ماه چرخ چهارم بر رخسار تابانت رشک می‌برد. شگفتا که تو دیدگان خویش را بر شاهانِ جهان بسته‌ای و دل به کسی سپرده‌ای که پدرش او را از کاخ برانده و در کوهساران، جفتِ مرغِ وحشی گشته است! جوانی سرخ‌لب و شیرین‌بوی چون تو را چه کار با پیری سپیدموی و پروردهٔ سیمرغ؟ صورتِ زیبای تو زینت‌بخش کاخ‌های شاهان است و خورشیدِ آسمان سزاوار همسری توست.
چون خشم و غیرتِ عشق بر جانِ رودابه دمید، بانگ بر ندیمان زد و چشمان سیاهش از خشم بدرخشی بازیافت. با ابروانی درهم‌کشیده، سخنان اندرزگونهٔ آنان را سست و بی‌مایه خواند و بانگ برآورد: خاموش باشید! نه قیصرِ روم را خواهم، نه فغفورِ چین و نه هیچ‌یک از تاجدارانِ ایران‌زمین. من پورِ سام، زالِ دلیر را برگزیده‌ام که بازویی چون شیر و برزی چون کوه دارد. گرچه پیری سپیدموی به شمارش آرید، برای من همتای جان و روان است. دلِ من نادیده شیفتهٔ هنرمندی و آوازهٔ پهلوانیِ او گشته و راه بازگشتی نیست!
پرستندگان چون خشمِ بانوی خویش و استواریِ بی‌تزلزلِ عشقش را دیدند، خاضعانه سر فرود آوردند و به بندگی اعتراف نمودند. آنان گفتند: ما بندگانِ گوش‌به‌فرمان توییم و هر آنچه گویی، به جان خریداریم. اگر نیاز باشد تا جادویی فرایاد گیریم، با افسون چشمها را ببندیم، یا چون مرغ بر آسمان بپریم و چو آهو زمین را بپوییم، چنین خواهیم کرد تا آن پهلوانِ نامدار را به آستانِ ماهِ کابل آوریم. از این نویدِ شورانگیز، لب‌های سرخِ رودابه به خنده باز شد و چهرهٔ گلگونش برافروخت. او ندیمان را وعده داد که اگر در این راه کامکار شوند، درختی بارور خواهند نشاند که هر روز نثار و یاقوت بر آنان فرو بارد.