چو یزدگرد تاج شهریاری بر سر نهاد و گرد سپاهیان را از دشت برانگیخت، بر جایگاه برادر خویش بر تخت نشست. او در درون دل از تملک تاج شادمان بود، هرچند به ظاهر در سوگ برادر جامه اندوه بر تن داشت. شاه نویافته بزرگان و نامداران کشور را گرد آورد و سخن از داد و راستی راند؛ او سوگند یاد کرد که همگان از عدل او بهره‌مند خواهند شد و فرمان داد که نخستین گام شهریاری، نیایش پروردگار جهان و شاد ساختن دل‌ها از آیین دادگری باشد. وی هشدار داد که بدخواهان و تبهکاران را امان نخواهد داد و هر آن‌کس که طریق راستی و پاکی پیش گیرد، مقام و جاهش افزون خواهد گشت و کینه و آز از دل‌ها شسته خواهد شد. شاه اعلام نمود که رایزنی را تنها با موبدان خردمند و بیداردل در میان خواهد گذاشت و با ستمگرانی که بر بینوایان چیرگی جویند، سختی خواهد ورزید و توانشان را خواهد گرفت تا تهیدستان در سایه دادگری به آرامش رسند. اما در کنار این وعده‌ها، سایه بیم نیز آشکار شد؛ شاه تصریح کرد که هر کس از خشم او نپرهیزد، بالینش خاک تیره‌گون و گردنش آشنای تیغ هندی خواهد بود.
چون پایه پادشاهی یزدگرد بر جهان استوار گشت، گوهر درونی او آشکار گردید؛ بزرگی و تکبر بر وجودش چیره شد و مهر و داد از دلش پر کشید. دانایان و خردمندان در دیدارش خوار گشتند و رسم‌های دیرین شهریاری به فراموشی سپرده شد. کنارنگ، پهلوانان و موبدان پرخرد در چشم او چون بادی بی‌مقدار شدند و جان شاه به جفا و بیداد گرایید. او دادخواهیِ هیچ‌کس را پاسخ نگفت و برای کوچک‌ترین گناهان، سخت‌ترین کیفرها را رواداشت. ترس و هراسی بس شگرف بر جان دربار و بزرگان افتاد؛ چندان که وزرا و کارگزاران درگاه هم‌پیمان شدند که از بیم جان، سخنی از احوال کشور و رفتار شاه بر زبان نیاورند. در این میان، فرستادگان، سفیران و فریادخواهان از گوشه‌وکنار جهان به درگاه شاه می‌آمدند، اما دستورِ شاه که مردی چرب‌زبان و حیله‌گر بود، آنان را پیش از رسیدن به بارگاه درمی‌یافت. او با گفتاری نرم و فروتنیِ دروغین، دادخواهان را می‌فریفت و مدعی می‌شد که درخواست‌هایشان را به عرض شاه رسانده است، اما پادشاه را فراغتی برای دیدار نیست؛ بدان حیله همگان را با امیدی واهی از پیشگاه شهریار بازمی‌گرداند.