چون خبر جان‌سپردن یزدگرد بزه‌گر به سرزمین یمن رسید، غمی سنگین بر دل بهرام گرانمایه نشست؛ چرا که نوزینِ روزگار تیره شده بود و بزرگان و سپاهیان ایران بر آن هم‌داستان گشته بودند که هرگز تاج‌وتخت شهریاری را به فرزندان یزدگرد نسپارند. بزرگان ایران مردی کهنسال از تبار شاهان به نام خسرو را بر تخت کیانی نشاندند و سوگند یاد کردند که تبار یزدگرد را از پادشاهی دور دارند، چرا که بیم داشتند بهرام نیز در خو و خصلت همگون پدر گردد.
چون این خبر شوربختانه به بهرام رسید، جامه بر تن درید و رخسار بخراشید. خروش ناله و زاری از مرد و زن و کودک در سراسر یمن برآمد و دو هفته تمام اشک رنج بر گونه‌ها روان بود. چون ماه سوگواری به پایان آمد، منذر و نعمان، همراه با بزرگان تازی به دلداری بهرام شتافتند و او را به شکیبایی خواندند؛ که مرگ سرنوشت محتوم هر زاده‌ای است و کس را توان گریز از دژ مرگ نیست.
بهرام گور که فرّه ایزدی و همّت شهریاری در نهادش شعله‌ور بود، رو به منذر کرد و گفت که اگر نام پادشاهی از خاندان ساسان بگسلد، فرّ کیانی تباه خواهد شد و ایران‌زمین ملعبه بیگانگان گردد. منذر با شنیدن سخنان پرشور بهرام، سینه سپر کرد و پیمان بست که تا جان در بدن دارد، پهلو به پهلوی او بجنگد. او به فرزندش نعمان فرمان داد تا ده هزار جنگاورِ نامدار از قبایل شیبان و قیسیان گرد آورد و لشکری از شیران ژیان برپا سازد.
سپاه تازیان به فرماندهی نعمان و پپشتیبانی منذر و بهرام، همچون طوفانی سهمگین به سوی خاک ایران تاختند. از بیابان‌های شوره‌زار تا دروازه‌های طیسفون، زیر سم اسبان به لرزه درآمد. مرزهای ایران در غیاب پادشاهی مقتدر، دستخوش آشوب و تاخت‌وتاراز گشت و خبر بی‌شهریار شدن ایران به روم، چین، توران، هند و مکران رسید؛ چنان‌که مدعیان از هر سو چنگال خویش را برای بلعیدن سرزمین کیانیان تیز کردند.