بهرام گور و منذر بن نعمان در خلوتی فارغ از انظار نشستند تا دربارهٔ آیندهٔ پادشاهی ایران رایزنی کنند. اندیشهٔ آنان بر این قرار گرفت که با سپاهی گران از یمن به سوی خاک ایران رهسپار شوند. منذر سی هزار سوار نیزه‌دار و خنجرگذار از دلاوران عرب برگزید و با بذل دینار و بخشش‌های بسیار، دل‌های آنان را گرم و آکنده از غرور ساخت. چون خبر حرکت این سپاه به گوش ایرانیان و جوانوی رسید، بزرگان و سران کشور اندوهگین و نگران گشتند. آنان به آستان مقدس آذر برزین شتافتند و ناله‌کنان از درگاه یزدگرد پاک خواستار شدند که این نبرد و فتنه به آشتی و شادمانی بدل گردد.
منذر سپاه خویش را به دشت بی‌کشت و زرع جهرم رسانید و خیمه و خرگاه برپا ساخت. بهرام شاه، سراپرده‌ای والا برافراشت و لشکریان از هر سو گرداگرد او حلقه زدند. بهرام به منذر گفت که اکنون که از یمن به جهرم رسیده‌ایم، آیا وقت رزم است یا گفت‌وگو؟ منذر، آن مرد فرزانه و باتجربه، پاسخ داد که نخست باید بزرگان ایران را خوانی آراسته فراخواند و با نرمی و تدبیر سخن شنید و سخن گفت. او افزود که شاه باید حلم و شکیبایی ورزد، مگر آنکه ایرانیان بر کینه‌توزی پافشاری کنند؛ که در آن صورت، دشت جهرم را از خون چون دریا خواهد ساخت. منذر اطمینان داد که چون بزرگان، شکوه، فرهنگ، شکیبایی و دانایی بهرام را ببینند، جز او کسی را شایستهٔ تاج و تخت نخواهند یافت، و اگر کژراهه روند، شمشیرهای تیز عرب رستاخیز برپا خواهند کرد. بهرام از سخنان منذر شادمان شد و لبخند بر لب آورد.
با برآمدن آفتاب از فراز کوهسار، بزرگان و دانایان ایران برای پیشواز آماده شدند. برای بهرام تختی از عاج آراسته و تاجی گران‌بها بر سرش نهادند. بهرام با شکوه شاهنشاهی بر تخت نشست؛ در یک سو منذر و در سوی دیگر نعمان با شمشیری برکشیده قرار گرفتند و دلاوران عرب گرداگرد پرده‌سرا ایستادند. چون پرده برافتاد، بزرگان ایران به دهلیز درآمدند و با دیدن تاج و تخت شاهنشاهی، آفرین بر جهان‌آفرین خواندند و اشک شوق و حسرت بر گونه فشاندند. بهرام با مهربانی و گرمی از آنان پذیرایی کرد و هر یک را در پایگاهی شایسته بنشاند.