بهرام گور در میان بزرگان و سالخوردگان ایران‌زمین بپا خاست و بانگ برآورد که پادشاهی دودمان به دودمان از آنِ اوست و چرا باید سرنوشت تاج‌وتخت در دست دیگران باشد. اما ایرانیان از جور و بیداد روزگار یزدگرد بزه‌گر به ستوه آمده بودند؛ فریاد برآوردند که ما را دیگر تاب تحمل زیان و رنج نیست و هرگز گرد پادشاهی تو نخواهیم گشت، چراکه از این تبار جز دود و درد و باد سرد نصیب ما نگشته است.
بهرام خردمندانه پاسخ داد که رغبت و خواهش بر دل هر کس فرمان می‌راند، اما اگر مرا نمی‌خواهید، چرا بی‌رای و خشنودی من بر جایگاهم کسی دیگر را می‌نشانید؟ در این میان، موبد دانا گام به پیش نهاد و گفت دادگری حکم می‌کند که همگان بر شهریاری هم‌داستان شوند که نامش به نیکی بر زبان‌ها جاری گردد. پس مقرر شد تا از میان سرشناسان و نامداران، شایستگان را برگزینند.
روزگار سه روز بر این گذشت و نام صد نامور از سراسر کشور نوشته شد. در میان این صد تن، بهرام نیز حضور داشت. پس از بررسی‌های دقیق، شمار آنان به پنجاه، سپس به سی و در نهایت به چهار تن تقلیل یافت و در تمامی این مراحل، بهرام در صدر نامزدها می‌درخشانید. با این حال، کهنسالان و بزرگان ایران بار دیگر آواز برداشتند که بهرام جوانی سبکسار و خودکام است و ما او را بر خویشتن فرمانروا نخواهیم ساخت.
منذر، سالار تازیان و پرورنده بهرام، رو به ایرانیان کرد و پرسید چرا از این شاه جوان و هنوز آزمون‌نداده چنین پردرد و تیره‌روانید؟ بزرگان در پاسخ، پرده از جنایات هولناک یزدگرد برداشتند و دشتی از قربانیان شکنجه‌شده را به نمایش گذاشتند؛ مردانی که دست و پا بریده، زبان و گوش کشیده، کفت‌ها از تن جداشده و چشم‌ها با مسمار آهنین نابینا گشته بودند. دیدن این صحنه رقت‌انگیز و هولناک، منذر را به خشم و شگفتی واداشت و بهرام نیز اندوهگین و اشک‌ریزان بر خاک پدر نالید که چرا روان خویش را در آتش دوزخ سوزاندی. منذر به بهرام یادآور شد که ناله‌های این رنج‌دیدگان را نباید نادیده گرفت و یک شهریار واقعی باید با داد و نرمی پاسخگوی درد مردم باشد.