هفت سال از پادشاهی پررنج یزدگرد بزه‌گر سپری گشته بود و بیم و محنت بر دل موبدان و بزرگان ایران سایه افکنده بود. چون سال هشتم در رسید و خورشید جهان‌آرا در ماه فروردین چهره برتافت، در روز هرمزد، کودکی خجسته و گیتی‌افروز از مادر بزاد. یزدگرد فرزند خرد خویش را بهرام نام نهاد و از دیدارش شادمان گشت. شاه اخترشماران و اخترشناسانِ گرانمایه را به درگاه فراخواند تا سرنوشت نوزاد را در صحیفه چرخ برخوانند. از میان ایشان، دو فرزانه بی‌همتا گام به پیش نهادند: یکی «سروش» که سرور دانشمندان هند بود و دیگری «هشیار» که در دانش نجوم و گردش چرخ گردون استادی پارسی بود. ایشان با به کارگیری اسطرلاب و زیچ‌های رومی، در طالع نوزاد نگریستند و نهان سپهر را کاویدند.
اخترشناسان بشارت دادند که این کودک، شهریاری والامقام بر هر هفت کشور زمین خواهد شد؛ پادشاهی پارسا، دادگر و شادمان که فرّه ایزدی پشتیبان اوست. یزدگرد از این خبر سرور یافت و گوهرهای شاهوار بر دانشمندان افشاند. اما چون اخترشماران بارگاه را ترک گفتند، موبدان و راد مردان در خلوت به اندیشه فرو رفتند. ایشان نگران بودند که مبادا کودک خرد، خوی تند و بیدادگرانه پدر را به ارث برد و جهان را زیر و زبر سازد؛ چرا که در آن صورت، نه رعیتی شادمان می‌ماند و نه پهلوانی روشن‌روان. پس یک‌دیده و یک‌دل نزد شاه آمدند و پند دادند که برای پرورش نوزاد، دایگانی گوهرین و خردمند از دیاری دیگر برگزیند تا بهرام در محیطی سرشار از دانش و فرهنگ پرورش یابد و از هرگونه سرزنش و بیغاره دور ماند.
یزدگرد پیشنهاد موبدان را پذیرفت و پیکانی شتابان به روم، هند، چین و سرزمین تازیان فرستاد تا جستجوگر استادی سخن‌دان، دانش‌پذیر و دانا باشند. از هر کشوری موبدان و خردمندان به درگاه ساسانی شتافتند. در این میان، دو شهریار نامدار عرب، «نعمان» و «منذر»، همراه با بزرگان و دانشمندان سرزمین خویش به پارس آمدند. منذر در پیشگاه شاه زبان به ستایش گشود و آمادگی خود را برای پرورش شاهزاده اعلام داشت؛ او از چابکی سواران، دانش ستاره‌شناسی، و وفاداری بی‌کران تبار خویش سخن گفت و تعهد کرد که بهرام را در آغوش مهر و دانش بزرگ کند و او را پهلوانی بی‌همتا و دادگر بار آورد.