هفته‌ای دیگر فرا رسید و بهرام‌گور با لشکری سرفراز، همراه با یوزان شکاری و بازهای تیزچنگال رو به سوی نخچیرگاه نهاد. در میان کوهسار، ناگاه شیری ژیان پدیدار شد که بر پشت گوری سرکش افتاده و تن او را می‌درید. بهرام چون آن صحنه را دید، کمان سیاه را کشید و تیرِ سه‌پرِ خدنگ را بر شست بست. او چنان با زور و استادی تیر را رها کرد که پیکر شیر را بر پشت گور دوخت؛ بر فراز، شیر پر از خون شد و در زیر، گور جان داد. بهرام پس از این کارنمای شگفت، با تیغی بر دست به ایوان بازآمد.
هفته‌ای پس از آن، نعمان و منذر به همراه سران و دلاوران نامدار تازی با بهرام راهی شکارگاه شدند. منذر در دل می‌خواست که بهرام هنر سواری و توانمندی خویش را به بزرگان تازی بنمایاند. در آن میان، گله‌ای از شترمرغان بیابانی پدیدار شدند که چون هیونانی تندرو می‌دویدند. بهرام‌گور به کرداری چو باد تند، اسب تاخت؛ کمان در چنگ فشرد و چهار تیر خدنگ بر کمرگاه خویش زد. او تیرها را یک‌به‌یک بر چله گذاشت و با نشانه رفتنی بی‌مانند، پر و بال شترمرغان را شکافت. چابکی تیرهای او چنان برابر و دقیق بود که تیر نخست از تیر دوم سر مویی پیشی نداشت و همه در یک خط و با یک اندازه شکاف بر هدف نشستند.
چون بزرگان و تیزبینان به جای تیرها رفتند، دیدند که هر زخم تیر به اندازه مویی از دیگری تفاوت ندارد. منذر و نیزه‌داران پرخاشجوی تازی بانگ آفرین برافراشتند. منذر به بهرام گفت که خرسندی‌ام به تو چون درخت گلی پربار است؛ خدای کند که ماه اقبالت هرگز خم نیاورد و کمرگاهت سست نگردد.
چون به ایوان بازآمدند، اندیشه منذر از سرور بر بهرام تا کیوان افراشته شد. او صورتگران و نگارگران بسیار از سرزمین یمن فراخواند. بفرمود تا پرده‌ای از حریر ابریشمین بیاورند و صحنه شکار بهرام را بر آن بنگارند: سواری گوژپیکر و پیلتن چون بهرام بر اشتر بلند، در حالی که شیر و آهو و گور و شترمرغ در هامون با زخمه‌های تیر بر پارچه نقش می‌بستند. این نگارین‌نامه با قیر سیاه و رنگ‌های تابناک بر حریر جاودانه شد. سپس منذر قاصدی تیزرو برانگیخت و آن حریر نگارین را نزد یزدگرد شاه فرستاد. چون قاصد به دربار رسید و نگار پیش چشم شاه و بزرگان ایران گشوده شد، همگان از هنر و زور بهرام فروماندند و زبان به آفرین و ستایش او گشودند. از آن پس، هر زمان که بهرام هنری نو می‌نمود، خبراورش را شتابان به سوی شهریار می‌تاختند.